παραλία με βάρκα στην αμμουδιά

Αντίο στις ελεύθερες παραλίες;

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Περιβάλλον, Φύση και Ζωή.

Του Φίλιππου Δραγούμη

Το περιβόητο νομοσχέδιο του υπ. Οικονομικών «Οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας», μετά την άμεση αντίδραση του απλού κόσμου και την έντονη διαμαρτυρία των περιβαλλοντικών οργανώσεων, πάγωσε προς στιγμήν λόγω των ευρωεκλογών. Είναι βέβαιο όμως, ότι θα παρουσιαστεί εκ νέου μπροστά μας αναθεωρημένο και «καμουφλαρισμένο». Άλλωστε, στο Μνημόνιο Συμφωνίας που υπογράφτηκε στις 15 Απριλίου 2014, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να θεσπίσει άμεσα νομοθεσία για τον καθορισμό των παράκτιων ζωνών.

 Σήμερα, η Ελλάδα είναι από τις τελευταίες γωνιές της Μεσογείου όπου μπορεί κανείς να απολαύσει ελεύθερη πρόσβαση σε ακτές, μέσα σε ένα παρθένο τοπίο. Η κυβέρνηση όμως αντιλαμβάνεται το δημόσιο αυτό αγαθό, το οποίο είναι ταυτόχρονα και το συγκριτικό μας πλεονέκτημα στον τουριστικό χάρτη, ως εμπόδιο στις «αναπτυξιακές» δυνατότητες της χώρας. Όμως, τις επιπτώσεις αυτής της «ανάπτυξης» τις έχουμε δει και είναι επώδυνες και καταστροφικές για τον εθνικό μας πλούτο.

Χτίστε ελεύθερα και αυθαιρετήστε…

Mε λίγα λόγια το εν λόγω νομοσχέδιο επιτρέπει

  • την ολοκληρωτική κατάληψη παραλιών από επιχειρηματικές δραστηριότητες (ομπρέλες, ξαπλώστρες, αναψυκτήρια κ.ο.κ).
  • Ουσιαστικά αναιρεί την ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία.
  • Νομιμοποιεί αυθαίρετα επιχειρηματικής χρήσης στην παραλία.
Οι παρθένες ακτές είναι το τελευταίο αγαθό που μας έμεινε, και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη περιουσία μας.

Με το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, η κυβέρνηση έδειξε το αληθινό της πρόσωπο: δεν διατάζει να καταστρέψει για πάντα τη χώρα και τις αξίες της για λίγα συμφέροντα «ομπρελάδων» και κακών ξενοδόχων που νομίζουν πως θα πλουτίσουν γεμίζοντας τις παραλίες εξέδρες, προβλήτες, κτίσματα, τσιμέντα και μπαρ. Κακών ξενοδόχων, επειδή δεν καταλαβαίνουν πως το αγαθό που προσφέρουν στους τουρίστες είναι αυτό ακριβώς που δεν βρίσκουν πλέον αλλού, στην Ισπανία και την Τουρκία: ελεύθερες ακτές, απείραχτο τοπίο. Είναι εκείνοι που ίσως σήμερα βγάζουν λίγα, επειδή προσφέρουν κακές υπηρεσίες και ονειρεύονται πως τα οικονομικά μεγαλεία θα έρθουν αυτομάτως αν καταπατήσουν τη θάλασσα και μεγεθύνουν την κιτς Ντίσνεϋλαντ που ονειρεύονται. Δεν έχουν καμιά αίσθηση της αισθητικής, κτίζουν κακόγουστα δωμάτια και τα διακοσμούν ελεεινά με φτηνιάρικες εικόνες. Δεν διαβάζουν ξένες γλώσσες, δεν ξέρουν πως οι τουρίστες τους έχουν πάρει χαμπάρι και γράφουν άρθρα στο εξωτερικό και τους θάβουν. Eν τέλει, βλάπτουν το επάγγελμά τους χάρη στην άγνοια, τη διάθεση για αρπαχτές και την προχειρότητά τους και χρεώνουν ακόμη τους καλούς επιχειρηματίες με την κακή γενικώς φήμη.

Είναι αυτοί που αντί να σερβίρουν νόστιμη ελληνική κουζίνα, σερβίρουν τα χειρότερα υλικά χρεώνοντας ακριβά. Είναι αυτοί που φταίνε για το κακό όνομα της χώρας ή οποία όμως μέχρι τώρα σώζεται χάρη σε εκείνο ακριβώς που θέλουν να καταστρέψουν: το τοπίο και τις ακτές. Η χώρα μέχρι τώρα σώζεται χάρη σε εκείνο ακριβώς που θέλουν να καταστρέψουν: το τοπίο και τις ακτές. Δεν είναι όλοι έτσι, αλλά έτσι είναι αυτοί που θέλει η κυβέρνηση να εξυπηρετήσει με το σχέδιο νόμου που ύπουλα ετοιμάζει. Είναι οι διψασμένοι για κέρδος δίχως κόπο.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες είχαν πάντα μια πνευματική σχέση με τη θάλασσα, αλλιώς δεν θα τιμούσαν ποιητές σαν τον Ελύτη και μυθικούς ήρωες σαν τον Οδυσσέα. Το μεγαλύτερο μέρος της λαϊκής μας παράδοσης σχετίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με τη θάλασσα. Σήμερα, εποχή φτώχειας και λιτότητας, οι ακτές είναι το τελευταίο αγαθό που μας έμεινε: η ελευθερία να επιλέγουμε όποια παραλία θέλουμε το καλοκαίρι. Και το αγαθό αυτό είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ, ακριβώς επειδή όταν μας λείπουν όλα τα άλλα, η χλιδή κι οι πολυτέλειες, κατανοούμε την αξία των βασικών.

Η χώρα μας πάντα βρισκόταν σε διάλογο με το αλμυρό στοιχείο. Η κυβέρνηση θέλει να τον τελειώσει μια για πάντα με τρόπο ουσιαστικά εξαιρετικά αντιδημοκρατικό, όπως συνηθίζει εξάλλου. Ανατροπή της ελευθερίας πρόσβασης στον αιγιαλό σημαίνει ανατροπή του τρόπου που ζήσαμε εμείς, οι γονείς μας και οι πρόγονοί μας ως τώρα, σημαίνει ανατροπή της προαιώνιας σχέσης των κατοίκων αυτού του γεωγραφικού χώρου της νότιας Ευρώπης με τη θάλασσα. Χωρίς τη θάλασσα η Ελλάδα θα μεταμορφωθεί σε μια μικρή και στενάχωρη χώρα. Επιπλέον, θα είναι περισσότερο χρεοκοπημένη απ’ ό,τι σήμερα. Η ίδια Ελλάδα που χρεοκόπησε θέλει να μας παρασύρει ακόμα βαθύτερα στον γκρεμό… σαν τον άνθρωπο που πνίγεται παρασέρνοντας εκείνον που πάει να τον σώσει.

Όλοι έχετε απολαύσει την αίσθηση της άμμου, του θαλασσινού αέρα, του αλατιού που μένει στο δέρμα μετά το μπάνιο, τη μυρωδιά των αρωματικών φυτών στους γύρω λόφους κι ίσως έχετε ρίξει μια ματιά με μάσκα στον πανέμορφο βυθό. Μια αίσθηση που σας έχει φέρει σε αρμονία (πρόσκαιρη έστω) με τον εαυτό σας, τους άλλους και τα στοιχεία της φύσης. Μια αίσθηση που έχει ενδυναμώσει τη φαντασία σας και σας έχει προσφέρει ευεξία.

Who is who

Ο Φίλιππος Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Παρίσι (Paris X Nanterre) 77/79 και στη συνέχεια ζωγραφική στην Α.Σ.Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας και πρόεδρός της. Ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων (στην Αίγινα) με το οποίο ασχολήθηκε αποκλειστικά επί 16 χρόνια (1989-2006). Σχεδίασε προγράμματα διεθνούς αναπτυξιακής συνεργασίας από το 1998 και διοργάνωσε διεθνή σεμινάρια και συνέδρια για την προστασία άγριων ζώων στην Αθήνα, Άγκυρα, Βελιγράδι και Βουλγαρία, όπως και άλλα προγράμματα για το περιβάλλον και την άγρια ζωή. Τιμήθηκε για τη διεθνή δράση του από το International Wildlife Rehabilitation Council (Διεθνές Συμβούλιο για την Επανένταξη Άγριων Ζώων) με το International Award το 2000 στο Montreal και το 2005 από την UNESCO Πειραιά και νήσων για την προσφορά του στην Οικολογία. Το πρώτο του  βιβλίο με διηγήματα εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ωκεανίδα το 1999, «Ο Ροζ Πελεκάνος και άλλες ιστορίες».  Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στην Ελευθεροτυπία, τα Νέα, την Καθημερινή και το ΟΙΚΟ. Ίδρυσε την ΜΚΟ “ΜΙΑΦΥΣΗ” με στόχο τη διεθνή συνεργασία και δικτύωση για το περιβάλλον και τον εθελοντισμό για τη Φύση από το 2006 ως το 2009, όταν την έκλεισε, επειδή δραστηριοποιείται στην πολιτική. Το 2010 εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων και ανέλαβε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Πρόληψης των Εξαρτήσεων “Αθηνά Υγεία”.

Πηγή: Natura Nrg #50