Η αντιμετώπιση της ψυχογενούς βουλιμίας με την Ομοιοπαθητική Ιατρική

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Ομοιοπαθητική, Υγεία.

του Σπύρου Α. Κυβέλλου, Ιατρός Οµοιοπαθητικός, Γ.Γ. Έρευνας Διεθνούς Ακαδηµίας Κλασικής Οµοιοπαθητικής

Η ψυχογενής βουλιµία και ανορεξία είναι δυσεπίλυτες παθήσεις που µπορεί να αποβούν εξαιρετικά σοβαρές έως και επικίνδυνες για την υγεία του ασθενούς. Πρόκειται για σύνθετα ψυχογενή νοσήµατα, µε βαθιές ρίζες στο ψυχολογικό και οικογενειακό αναµνηστικό  του ασθενούς και µε µεγάλες κοινωνικές προεκτάσεις.

Όπως γνωρίζουµε, στο οµοιοπαθητικό ιστορικό δίνεται ιδιαίτερη έµφαση στην εκτροπή από το «κατά συνθήκην» φυσιολογικό ψυχο-νευρο-ανοσολογικό προφίλ του ασθενούς, που τον έχει αποµακρύνει από την προσωπική, ιδιαίτερη οµοιοστασία του. Η µεγάλη επίπτωση των διαταραχών αυτών σε νεαρές οµάδες πληθυσµού δεν φαίνεται να είναι τυχαία, αφορά δε ηλικίες κατά τις οποίες κορυφώνεται η αναζήτηση σταθερής ψυχοδιανοητικής ταυτότητας.

Υπερφαγία και κάθαρση…

Η ψυχογενής ή νευρογενής βουλιμία χαρακτηρίζεται από επεισόδια υπερφαγίας, δηλαδή κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας φαγητού σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα, ενώ συχνά οι ασθενείς επιχειρούν στη συνέχεια και με έντονο το ενοχικό στοιχείο να απαλλαγούν από αυτήν προκαλώντας εμετό ή με φαρμακευτικό τρόπο (φάση κάθαρσης).

Τα επεισόδια αυτά, ενώ στην αρχή φαίνονται μεμονωμένα, στη συνέχεια επαναλαμβάνονται σε διαστήματα μηνών και μετά εβδομάδων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου και υποτροπιάζοντος συνδρόμου.

  • Σε ασθενείς με ψυχογενή βουλιμία συχνά παρατηρούνται αλλά και προηγούνται επίμονα συναισθήματα που κατά μία έννοια υποδηλώνουν έλλειψη ή μείωση της λεγόμενης συναισθηματικής νοημοσύνης.
  • Έλλειψη εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης, υποτίμηση των ικανοτήτων και συνεχής σύγκριση με πρότυπα είναι χαρακτηριστικά που, ναι μεν, μπορεί να εμφανιστούν για λίγο χρονικό διάστημα στη φυσιολογική συναισθηματική ανάπτυξη γύρω από την εφηβική ηλικία, η ένταση όμως και η παράτασή τους αποτελεί βάση επικείμενης παθολογίας.
  • Είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι τα συναισθήματα αυτά των νέων που εμφανίζουν πρώιμα ή όψιμα ψυχογενείς διατροφικές διαταραχές, αντανακλούν συχνά, όχι πάντα, είτε τις νευρώσεις του γονεϊκού περιβάλλοντος, είτε τις αστοχίες διαπαιδαγώγησης.
  • Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απαραίτητο ένα αναλυτικό οικογενειακό «ψυχογράφημα», ώστε να ανιχνευτούν οι πιθανοί οικογενειακοί περιβαλλοντικοί παράγοντες που οδήγησαν τον νέο ή τη νέα στην καθήλωση στα παραπάνω συναισθήματα.
  • Συμβολικά μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στο βουλιμικό ασθενή τη διττή συμπεριφορά προς τον εαυτό του, ενός γονέα που συμπεριφέρεται αλλοπρόσαλλα. Γίνεται δηλαδή ο ίδιος ο ανώριμος γονέας του εαυτού του, ο οποίος αφενός δεν βάζει από την αρχή τα όρια στη βάση συμφωνιών εμπιστοσύνης (φάση υπερφαγίας) αφετέρου δε στη συνέχεια τιμωρεί παραδειγματικά (φάση κάθαρσης).

2 Βασικά Ερωτήματα 

Για τον Ομοιοπαθητικό ιατρό, δύο είναι τα βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν μέσω του αναλυτικού ιστορικού σε περιστατικά ψυχογενούς βουλιμίας, ώστε να ευρεθεί το κατάλληλο εξατομικευμένο ομοιοπαθητικό φάρμακο:

  1. Ποιο είναι το βασικό ιδιοσυγκρασιακό προφίλ του ασθενούς και ποιες ακριβώς οι ευαίσθητες πτυχές του; Ήταν ευάλωτες από την αρχή, ώστε να αναπτυχθούν τα συναισθήματα της αυτο-υποτίμησης και των ενοχών ακόμα και πριν την εκδήλωση των διατροφικών διαταραχών; (για παράδειγμα το παιδί που από μικρή ηλικία αναφέρει σε ανύποπτο χρόνο και για ήσσονος σημασίας θέματα ότι είναι ανάξιο και δεν αξίζει τίποτα).
  2. Ποιο ακριβώς ιδιαίτερο ερέθισμα οικογενειακό ή περιβαλλοντικό οδήγησε στην ενίσχυση αυτών των προδιαθέσεων;  (για παράδειγμα στο παραπάνω παιδί, η συνεχής, ατυχής και άστοχη σύγκρισή του, από πλευράς των γονέων,  με κάποιον συμμαθητή πρότυπο).  Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στα αισθήματα ελλιπούς αυτοπεποίθησης που αναπτύσσονται στα νεαρά κορίτσια, όταν αναπτύσσεται η θηλυκότητά τους και δίδεται έμφαση από το περιβάλλον στην εμφάνιση.

Τόσο η υπερεκτίμηση και η υπερεπένδυση στην εμφάνιση ενός  κοριτσιού, όσο και η υποτίμηση και η συνεχής σύγκριση με πρότυπα είναι πηγές βίωσης συναισθημάτων, που εάν δεν ξεπεραστούν εγκαίρως, μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνιση των ψυχογενών διατροφικών διαταραχών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, κάθε περίπτωση ασθενούς με ψυχογενή βουλιμία είναι πολυσύνθετη και απαιτεί εξατομικευμένη ανάλυση και αντιμετώπιση. Η συστημική και η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία έχουν αποδειχτεί χρήσιμες στην προσπάθεια του ασθενής να απαλλαγεί από τη διαταραχή, πριν από τη φαρμακευτική αγωγή. Η Ομοιοπαθητική θεραπεία μπορεί να προστεθεί σαν εργαλείο στη θεραπευτική φαρέτρα των ειδικών που αντιμετωπίζουν τις διαταραχές αυτές και να συντελέσει αποτελεσματικά στην επαναφορά του νευρο-βιολογικού προφίλ του ασθενούς, στην πρωταρχική, πριν την εκδήλωση της διαταραχής, ομοιοστασία.

Πηγή: NaturaNrg #38