Omoiopathitiki

Μην αυτοκτονήσεις. Θύμωσε δημιουργικά!

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Κοινωνία, Ομοιοπαθητική, Ψυχολογία.

Σπύρος Α. Κυβέλλος, Ιατρός Ομοιοπαθητικός, Γ.Γ. Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασικής Ομοιοπαθητικής, http://www.vithoulkas.com, http://www.homeopathy.gr, http://www.classical-homeopathy.gr

Τα ιδιαιτέρως ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία της αύξησης των αυτοκτονιών στην Ελλάδα οφείλουν να μας ευαισθητοποιήσουν άμεσα. Σύμφωνα με πολύ πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», ο Μιχάλης Μοδιανός, ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε μελέτη του για την απαξίωση των ψυχιατρικών δομών του κράτους, διαπιστώνει: «Μεταξύ 2006 και 2011 παρατηρείται αύξηση κατά 35% της κατανάλωσης αντικαταθλιπτικών, κατά 62% των νέων κρουσμάτων HIV, ενώ βρέθηκε μια ιδιαίτερα μεγάλη αύξηση κατά 185% των ατόμων που έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας».

Ονομάζεται οικονομική κρίση. Είναι μέρος της ζωής μας. Αναγνωρίσιμη στην καθημερινότητα τη δική μας, του φίλου, του γείτονα, του συγγενή και του συνεργάτη μας. Η σωστή έκφραση ωστόσο θα ήταν παρακμή και  έκπτωση αξιών εν μέσω οικονομικού πολέμου. Και οι αυτόχειρες είναι οι πεσόντες της κρίσης, όπως αναφέρονται και στο άρθρο. Γίνονται για λίγες ημέρες θλιβερή είδηση σε μικρά μονόστηλα, σκορπίζουν θλίψη και οδύνη στους οικείους τους και συμπόνια και μελαγχολία στους ευαισθητοποιημένους συμπολίτες μας. Και μετά τι; Το αμέσως επόμενο συναίσθημα είναι αυτό της αίσθησης του άδικου χαμού μιας ζωής, χωρίς όμως τελικά το οποιοδήποτε κοινωνικό όφελoς που θα προέκυπτε από μία ηρωική θυσία.  Ο άνθρωπος έφυγε, τα προβλήματα έμειναν.

Διαβάζοντας τις τελευταίες επιστολές που άφησαν πίσω τους, αυτοί οι συνάνθρωποί μας, διαπιστώνει κανείς την κοινή συνισταμένη δύο συνιστωσών, της απόγνωσης και της πληγωμένης αξιοπρέπειας, να αναδύονται έντονα από τις λιγοστές συνήθως φράσεις. Άνθρωποι που βρέθηκαν σε μία στιγμή της ζωής τους, σε κατάσταση όπου το ένστικτο της αυτοσυντήρησης κατανικήθηκε από το αίσθημα της απόγνωσης. Πόσο δυνατό θα ήταν να είχε αποτραπεί η εξέλιξη αυτή;

Ό,τι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε ως ενήλικες είναι αυτό που δεν διαμορφώθηκε σωστά στην παιδική ηλικία.

καταθλιψηΤα γεγονότα εκ των υστέρων έρχονται να μας καθρεφτίσουν το πάγιο πρόβλημά μας. Χωρίς βέβαια να αποκλείεται η καθοριστική συμμετοχή του εξωγενούς παράγοντα, εν προκειμένω της οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι αυτός ο παράγοντας αποτελεί μία ισχυρότατη -προφανώς- συνιστώσα, μεταξύ όμως και άλλων, σε μια γενική συνισταμένη που θα οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε αναγνωρίσει τις υπόλοιπες παραμέτρους που υποβόσκουν και προϋπάρχουν πολύ πριν εμφανιστεί  ο εξωγενής ψυχο-πιεστικός παράγοντας που θα αποτελέσει την αφορμή, να γύρει η ζυγαριά υπέρ της τραγικής συνισταμένης της αυτοχειρίας.

Στην παιδική ηλικία συμπεριφορές με τάση υπερβολικής ευθιξίας, έντονης αυτοκριτικής, υπερβολικής αίσθησης αξιοπρέπειας, έντονης απομόνωσης υπό την επίδραση επίπονων γεγονότων και τάσης μόνιμης πρωτιάς και αρίστευσης πρέπει να διερευνώνται.  Από την πλευρά της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, κατά τη διάρκεια της λήψης ενός παιδιατρικού ιστορικού, ακόμα και εάν πρόκειται για περιστατικό χρόνιου άσθματος ή παιδικής κεφαλαλγίας, κάθε υπερβολή του χαρακτήρα και της συναισθηματικής του έκφρασης, λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπ’όψιν για την επιλογή του εξατομικευμένου φαρμάκου. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι κάθε φυσικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μας μπορεί να γίνει παθολογία, όταν τραβηχτεί στα άκρα και από ευχή να γίνει κατάρα. Είναι απόλυτα υγιές για ένα παιδί να αισθανθεί ντροπή και αμηχανία ύστερα από μία παρατήρηση των γονέων. Αυτή του η συστολή και η ευαισθησία θα το οδηγήσει σε γνώση και εξέλιξη, μέσα από τη βίωση του φυσιολογικού αρνητικού συναισθήματος. Εάν όμως η φυσιολογική ευαισθησία στην παρατήρηση, αρχίζει και γίνεται μόνιμη ευθιξία με τάσεις έντονης αυτοκριτικής, τότε εκεί αρχίζει η παθολογία.

Αυτή η μικρή ίσως εκτροπή, εμφανής όμως και καταγραφόμενη στο Ομοιοπαθητικό ιστορικό, θα ληφθεί πολύ σοβαρά υπ’ όψιν, έτσι ώστε το προσεκτικά επιλεγμένο εξατομικευμένο ομοιοπαθητικό φάρμακο που θα δοθεί στο παιδί για το άσθμα ή τις κεφαλαλγίες, να θεραπεύσει παράλληλα και την υπερβολική ευθιξία, μετατρέποντάς την ξανά σε φυσιολογική συστολή.  Αυτές οι κομβικές θεραπευτικές παρεμβάσεις, σε πρώιμα στάδια εξέλιξης μία ψυχοπαθολογίας, αποδεικνύονται καθοριστικές για τη μετέπειτα αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων στην ενήλικη ζωή.

Αντιδράστε!

Όμως μία έντονη τάση απόγνωσης, ενοχικής αυτοκριτικής και αυτοκαταστροφικής διάθεσης, με σκέψεις αυτοκτονίας ενός ενηλίκου, σε τι άραγε θα μπορούσε να μετατραπεί υπό την επίδραση της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής ή και κάθε άλλης βαθιάς θεραπευτικής παρέμβασης (και όχι χημικής καταστολής);

Σ ε  δ η μ ι ο υ ρ γ ι κ ό  θ υ μ ό !   Ναι, αυτό είναι το υγιέστερο συναίσθημα -αντίδοτο στην αυτοκτονική σκέψη και συμπεριφορά.  Και πράγματι στην καθημερινή κλινική πράξη, βλέπουμε πολύ συχνά, υπό την επίδραση της σωστής Ομοιοπαθητικής αγωγής, η μελαγχολία και η κατάθλιψη των ασθενών, να μετατρέπεται γρήγορα, σαν ένα κβαντικό άλμα, σε δημιουργικό θυμό. Ο χειρισμός της οξείας κρίσης που περνούμε, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας, όσο και σε ατομικό επίπεδο, θα καθορίσει το εάν οι χρόνιες παθογένειες θα βελτιωθούν ή θα επιδεινωθούν.

Εξέλιξη δε, νοείται ως η ικανότητα ενός συστήματος και ενός οργανισμού να απορροφήσει ακόμα και τα αρνητικά περιβαλλοντικά δεδομένα και να τα χρησιμοποιήσει θετικά. Η εξέλιξη προσδιορίζεται αρκετά από την ικανότητα ενός ατόμου ή ενός συνόλου να αυξάνει την ομοιοστασία του, υπό την επίδραση ακόμα και αρνητικών παραγόντων!  Και βέβαια αυτή η εξέλιξη είναι το μεγάλο στοίχημα στην παρούσα συγκυρία!. Η περαιτέρω ομοιοστασία του ατόμου ως υγιέστερου κοινωνικού κυττάρου.

Στους παππούδες μας, κάποιοι σκότωσαν τους γονείς και τους συγγενείς τους, άρπαξαν τις περιουσίες τους και τους έκαψαν τα χωριά. Η κατοχή και ο εμφύλιος έγραψαν με μελανά χρώματα στις ψυχές τους, συναισθήματα από τέτοια γεγονότα που απηχούν μέχρι σήμερα. Και αυτοί, με μισό παπούτσι ξεκίνησαν να μεταναστεύσουν, και με το δημιουργικό θυμό μέσα τους έδιναν όρκο ότι θα αγωνιστούν να μην πάθουν τα παιδιά τους ό,τι έπαθαν εκείνοι. Και με αυτό το εξελίξιμο συναίσθημα του δημιουργικού θυμού, μεγαλούργησαν.  Εάν φεύγοντας με τα καράβια, κάποιος τους προμήθευε και με ένα αντικαταθλιπτικό φάρμακο, καταστέλλοντας αυτό το θυμό, πιθανόν να έπλεναν και τα εγγόνια τους ακόμα πιάτα. Ενώ εάν τους προμήθευε ένα πιστόλι για τον κρόταφο, τότε δεν θα υπήρχαν εγγόνια.

«Μην αυτοκτονήσεις! Θύμωσε δημιουργικά, σε έχουμε ανάγκη, όπως εσύ εμάς»

 Πηγή: NaturaNrg #45

Sas-endiaferei_arrow

Διαχείριση του Άγχους με την Ομοιοπαθητική Ιατρική

Ομοιοπαθητική & Ψυχοσωματικά νοσήματα

Η συμβολή της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής στις ψυχικές επιπτώσεις της οικονομικής (αλλά και αξιών) κρίσης

Μη σας πιάνει κατάθλιψη … Δείτε τη φωτεινή πλευρά της ζωής