Niotho-monaxia-naturanrg#81-Νιώθω μοναξιά

Νιώθω μοναξιά

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Body and mind, Ψυχολογία.

Η μάστιγα της εποχής μας είναι το συναίσθημα της μοναξιάς. Σε μία εποχή που υπάρχουν διαθέσιμοι τόσοι τρόποι για να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους, εμείς αισθανόμαστε μοναξιά. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσα ερεθίσματα, τόσα μέσα διαθέσιμα για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη, για να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι, όσο σήμερα. Όμως, ο αριθμός των ανθρώπων που αισθάνονται μόνοι, θλιμμένοι, απογοητευμένοι, ξεχασμένοι, γιγαντώνεται. – Νιώθω μοναξιά –

της Μαρίας Καυρολογάκη, Θεραπεύτρια anada energy healing, www.ananda.com.gr

«Νιώθω μοναξιά!» Μια φράση που μας καθορίζει, αλλά δεν τολμούμε να παραδεχτούμε σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο μας τον εαυτό. Μία φράση που μας τρομάζει, ένα συναίσθημα που δεν αγγίζουμε καν. Τη στιγμή που θα προσεγγίσουμε έστω και στο ελάχιστο μία τέτοια κατάσταση μέσα μας, τρέχουμε μακριά, κάνουμε τα πάντα για να την συγκαλύψουμε: εργαζόμαστε περισσότερο, φροντίζουμε με ιδιαίτερο ζήλο τις ανάγκες των άλλων, ασχολούμαστε περισσότερο με τα προβλήματα των άλλων αρκεί να μην ακουμπήσουμε τα δικά μας. Μένουμε απασχολημένοι διαρκώς, γεμίζοντας το κενό που υπάρχει μέσα μας κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο, με όσες περισσότερες δραστηριότητες μπορούμε. Όταν όμως για οποιονδήποτε λόγο η δραστηριότητα αυτή σταματά τότε, έστω και στιγμιαία, αντιλαμβανόμαστε το κενό του εαυτού μας.

Η αίσθηση της μοναξιάς, προξενεί φόβο: φόβο ότι δεν με αγαπούν, ότι δεν με φροντίζουν, ότι δεν με προσέχουν, ότι θα απομονωθώ και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φοβάται σκεπτόμενος την μοναξιά. Είναι σημαντικό όμως εδώ να παρατηρήσουμε από πού προέρχεται αυτός ο φόβος. Είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη τους προγραμματισμούς με τους οποίους έχουμε μεγαλώσει, τις πεποιθήσεις με τις οποίες έχουμε γαλουχηθεί. Κάθε φορά που νιώθουμε κάποιο συναίσθημα, είναι σημαντικό να κοιτάμε μέσα μας, στη ρίζα του εαυτού μας και να προσπαθούμε να καταλάβουμε από πού πηγάζει, αν είναι δικό μας ή αν έχει ‘φυτευτεί’ και αυτό στο υποσυνείδητό μας όπως τόσα άλλα.

Ο φόβος της μοναξιάς

Ο φόβος της μοναξιάς μάς ακινητοποιεί, δεν μας αφήνει να μείνουμε με τον Εαυτό μας. Γινόμαστε η Μοναξιά, η Απομόνωση, χάνουμε τον εαυτό μας ταυτιζόμενοι με τις αισθήσεις του Νου μας. Είτε προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την μοναξιά είτε προσπαθούμε να την καταπολεμήσουμε, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Έχουμε χάσει την ελπίδα και προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε την μοναξιά με την αγάπη, αγκιστρωνόμαστε πάνω της και όταν εκείνη χαθεί, διαλυόμαστε, επιστρέφουμε στο συναίσθημα του κενού, της μοναξιάς.

Εκείνο που είναι απαραίτητο να κάνουμε είναι να ανακτήσουμε την σύνδεση με τον Εαυτό μας. Ζούμε σε μία εποχή όπου λειτουργούμε χωρίς καμμία επίγνωση, χάνουμε τον Εαυτό μας μοιράζοντας τα κομμάτια μας εδώ κι εκεί. Ξυπνάμε το πρωί και όλα γίνονται μηχανικά, πηγαίνουμε στην δουλειά και είμαστε διεκπαιρεωτικοί, τρέχουμε εδώ κι εκεί χωρίς να γνωρίζουμε γιατί τρέχουμε. Έχουμε επιλέξει να είμαστε ρομπότ που εκτελούν εργασίες. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό. Η ανθρώπινη φύση είναι θεϊκή και ως τέτοια χρειάζεται να την αντιμετωπίζουμε. Αρκεί να ξυπνήσουμε το πρωί και να είμαστε παρόντες, να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε ζωντανοί, υγιείς, αρτιμελείς, να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη που έχουμε κάθε μέρα την επιλογή της ζωής που θέλουμε να ζήσουμε. Χρειάζεται να μείνουμε με τον Εαυτό μας στην ησυχία, να παρατηρήσουμε τι είναι αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη, τι είναι αυτό που μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους σε αυτή τη ζωή. Πρέπει να δώσουμε χρόνο στον Εαυτό μας να εκφραστεί, να νιώσει και όχι να περιφερόμαστε διαρκώς μουδιασμένοι χωρίς επίγνωση. Είναι σημαντικό να μείνουμε για λίγο σιωπηλοί και να ακούσουμε τι πραγματικά μας συμβαίνει, με αγάπη και αποδοχή… και να αποδεχτούμε την κατάσταση ως έχει.. να την αγκαλιάσουμε και να την δούμε ως μέρος μας, με συμπόνοια, απελευθερωμένοι από πεποιθήσεις και προγραμματισμούς που μας μπλοκάρουν.

Μόνο όταν απογυμνώσουμε το υποσυνείδητό μας από ό,τι μας έχει «φυτευτεί» θα μπορούμε να δούμε τον Εαυτό μας για αυτό που ακριβώς είναι: ένα θεϊκό ον… και τότε θα τον αντιμετωπίσουμε με τον δέοντα σεβασμό και την πρέπουσα αγάπη. Μόνο όταν στραφούμε προς τον εαυτό μας με επίγνωση και χωρίς διάκριση, με ευγνωμοσύνη, μπορούμε να ακτινοβολήσουμε το φως που είναι μέσα μας.

Πηγή Natura Nrg #81