Omoiopathitiki

Ομοιοπαθητική & Ψυχοσωματικά νοσήματα

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Ομοιοπαθητική, Υγεία.

Σπύρος Α. Κυβέλλος –Ιατρός, Γ.Γ. Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασικής Ομοιοπαθητικής
• www.vithoulkas.com • www.homeopathy.gr • www.classical-homeopathy.gr

Τα οργανικά νοσήματα στα οποία η συμμετοχή της ψυχικής σφαίρας φάνηκε να είναι μεγαλύτερη, βαπτίστηκαν ψυχο-σωματικά, χωρίς όμως να δίδεται πάντα σαφής βιοχημική ερμηνεία της επίδρασης και συσχέτισης της ψυχικής με την οργανική διαταραχή. Στην καθημερινή κλινική πράξη μάλιστα, συχνά κάτω από τον ευρύ όρο ψυχοσωματικά νοσήματα χωρούν και διαταραχές που δεν γνωρίζουμε ως ιατροί την ακριβή τους προέλευση, ανακουφίζοντας με την εναπόθεση της αιτίας στην άβυσσο της ψυχής του ασθενούς, την ιατρική μας διαγνωστική αδυναμία και ανασφάλεια.

Από τη στιγμή των μεγάλων φαρμακευτικών ανακαλύψεων και ιδιαιτέρως των αντιμικροβιακών φαρμάκων τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, η Ιατρική Επιστήμη ακολούθησε μία  ραγδαία εξέλιξη, τόσο στον τομέα της διάγνωσης των νοσημάτων, όσο και σε αυτόν της αντιμετώπισης. Η ανακάλυψη των βακτηριδίων ως γενεσιουργός αιτία των λοιμώξεων ώθησε την Ιατρική σκέψη και κατ’επέκτασιν την έρευνα της Ιατρικής, προς τη διερεύνηση συγκεκριμένων αιτιών έκφρασης μίας νόσου. Βακτηρίδια, αλλεργιογόνα, ογκογόνες ουσίες και γονίδια αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν στόχους τελικής καταστολής χημικών φαρμάκων μαζικής παραγωγής.

Πολλές φορές η υπερεξειδίκευση στην ιατρική οδηγεί στο να ξεχνιέται το γεγονός ότι το σωματικό και το ψυχοδιανοητικό μέρος του ανθρώπου είναι άμεσα αλληλοεπηρεαζόμενα και αλληλοεξαρτώμενα.

Η κατακερμάτιση του ανθρώπινου οργανισμού

Παράλληλα όμως στόχοι καταστολής γίνονται σταδιακά και τα αποτελέσματα της επίδρασης των παραγόντων αυτών πάνω στον ανθρώπινο οργανισμό: δηλαδή τα συμπτώματα. Μολονότι τα συμπτώματα και τα σημεία που εμφανίζει ο ανθρώπινος οργανισμός κατά τη διάρκεια μιας νόσου υποδηλώνουν τη μάχη του στην προσπάθειά για επιβίωση, αυτά αποτελούν στόχο καταστολής ακόμα και της σύγχρονης συμβατικής Ιατρικής. Έτσι στη φαρμακευτική φαρέτρα της Ιατρικής των τελευταίων δεκαετιών του εικοστού αιώνα, προσετέθησαν σκευάσματα με πρώτο συνθετικό το αντι-. αντιδιαρροϊκά, αντιεμετικά, αντιβηχικά, αντιπυρετικά, αντιισταμινικά και βέβαια αντιφλεγμονώδη και αντικαταθλιπτικά φάρμακα, χορηγούνται στους ασθενείς προς ανακούφιση ή καταστολή των συμπτωμάτων τους, αψηφώντας όμως μία βασική συνθήκη του ανθρώπινου οργανισμού: ότι αυτός μάχεται σε κάθε χρονική στιγμή με όλα του τα μέσα για την επιβίωσή του. Ένας οργανισμός που δεν έχει λόγω φύσης ή δεν μπορεί λόγω φαρμάκων να ανεβάσει υψηλό πυρετό, για παράδειγμα, δεν μπορεί παράλληλα να κινητοποιήσει και την αμυντική του δραστηριότητα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να νικήσει το αίτιο.

Μέσα στα πλαίσια της καρτεσιανής προσέγγισης της νόσου σε συνάρτηση με ένα συγκεκριμένο αίτιο, η σύγχρονη συμβατική ιατρική προχωρεί σε κατακερμάτιση του ανθρώπινου οργανισμού, υπερεξειδικεύοντας την ιατρική διάγνωση και θεραπεία σε επίπεδο συστημάτων, ωσάν να ήταν αυτά χωριστά και αυτόνομα τμήματα μιας μηχανής που δεν λειτουργεί σωστά. Παράλληλα ο ψυχικός τομέας απομονώνεται, προσεγγίζεται μεμονωμένα, αλλά και  πάλι κυρίαρχα με προσπάθεια χημικής καταστολής των συμπτωμάτων του.

Άστοχος ο διαχωρισμός των νοσημάτων σε ψυχοσωματικά ή μη

woman psychologyΟ ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από τη διανοητική, τη συναισθηματική και τη σωματική σφαίρα και λειτουργεί σε κάθε περίπτωση ενιαία. Σε κάθε νόσο, κάθε διαταραχή συμμετέχουν και οι τρεις σφαίρες στον αγώνα του ανθρώπινου οργανισμού για επιβίωση. Με αυτή την παραδοχή αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι ο διαχωρισμός των νοσημάτων σε ψυχοσωματικά ή μη είναι εξορισμού λανθασμένος. Η συμμετοχή και των τριών επιπέδων σε κάθε χρονική στιγμή είτε υγείας είτε νόσου του ανθρώπινου οργανισμού είναι δεδομένη.

Ο βαθμός συμμετοχής του κάθε επιπέδου είναι αυτός που διαφέρει κάθε φορά. Ένα απλό παράδειγμα είναι ένα ατύχημα. Με μία πρώτη ανάγνωση, ένα ατύχημα είναι το πλέον, καθαρά σωματικό νόσημα, που θα μπορούσε κανείς να αναφέρει για τον ανθρώπινο οργανισμό. Όμως αναλύοντας κανείς προσεκτικά τις βαθύτερες αιτίες ενός ατυχήματος, πάντα καταλήγει σε μείζονες ψυχοδιανοητικές αιτίες από έλλειψη συγκέντρωσης, για παράδειγμα, μέχρι καταθλιπτική αυτοκτονική συνδρομή.

Η διαταραχή των νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου ύστερα από ένα ψυχικό στρες, διαταράσσει πάντα και τη συνολική ενδοκρινική και ανοσολογική ισορροπία του οργανισμού, με αποτέλεσμα την έκφραση μίας νοσηρής προδιάθεσης που μέχρι πρότινος ήταν υπό έλεγχο. Από τις λοιμώξεις των βρεφών όταν η φροντίδα τους μετατίθεται σε άτομα εκτός των γονέων, μέχρι τα βαριά αυτοάνοσα νοσήματα των ενηλίκων ύστερα από συνεχή καταπίεση των συναισθημάτων τους, η συμμετοχή του ψυχοδιανοητικού παράγοντα και της ιδιοσυγκρασίας σε κάθε νοσηρή έκφραση είναι παντού ανιχνεύσιμη. Και βέβαια αυτό δεν είναι παράξενο, αφού αναφερόμαστε στον ανθρώπινο οργανισμό, ο οποίος εργάζεται πάντα νευρο-ενδόκρινο-ανοσολογικά.

Εξατομίκευση της θεραπείας: βασικός νόμος της Ομοιοπαθητικής

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική είναι ένα εδραιωμένο επιστημονικά ιατρικό σύστημα που διέπεται από νόμους, όπως αυτοί καθορίζονται από τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Για παράδειγμα, η αποκρυπτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος που επιχειρείται σε παγκόσμιο επίπεδο από την Ιατρική επιστήμη, οδηγεί σε εξατομίκευση της θεραπείας, που αποτελεί βασικό νόμο από ίδρυσης της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής.

Η Κλασική Ομοιοπαθητική Ιατρική έχει ως βάση τη χορήγηση του ενός κάθε φορά φαρμάκου που έχει τη μέγιστη δυνατή «ομοιότητα» με τα συμπτώματα του ασθενούς σε σωματικό αλλά και ψυχοδιανοητικό επίπεδο. Αυτός είναι και ο λόγος του αναλυτικού ιστορικού που δίνει ο ασθενής στην πρώτη επίσκεψη. Όμως, αν αναλογιστεί ο καθένας μας τη συνολική εικόνα της σωματικής ή της ψυχικής του συμπτωματολογίας, είτε καθαρά της ιδιοσυγκρασίας του, σε σχέση με το χρόνο, συχνά θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αυτή έχει μεταβληθεί με τα χρόνια. Σε ασθενείς που έχουν λάβει για χρόνια χημική αγωγή, η μεταβολή αυτή είναι σχεδόν βέβαιη. Ως αποτέλεσμα έχουμε τη μετακίνηση του οργανισμού από την αρχική, πιο φυσική, αντίδραση στο παθογόνο ερέθισμα, προς μία πιο τεχνητή, η οποία όμως τώρα είναι αυτή που ευρίσκεται στην επιφάνεια.  Η χρόνια χρήση κατασταλτικών χημικών φαρμάκων, δηλαδή φαρμάκων που καταστέλλουν το σύμπτωμα και όχι την αιτιολογική προδιάθεση του οργανισμού, οδηγεί στη μετακίνηση μίας προδιάθεσης προς βαθύτερα και ζωτικότερα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού.

Υγεία και νόσος: προσεγγίζοντας απαντήσεις σε ιατρικά ερωτήματα

Συνειδητοποιώντας το παραπάνω σχήμα  αρχίζουμε να βλέπουμε τις έννοιες υγεία και νόσο σε μία διαφορετική διάσταση, προσεγγίζοντας απαντήσεις σε ιατρικά ερωτήματα τα οποία συνήθως μένουν αναπάντητα στη συμβατική Ιατρική.
Γιατί δύο παιδιά στην ίδια οικογένεια, συμπεριφέρονται διαφορετικά στις λοιμώξεις, το ένα δηλαδή είναι επιρρεπές σε λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, ενώ το άλλο όχι, αφού και τα δύο έρχονται σε επαφή με τους ίδιους λοιμογόνους παράγοντες;

  • Γιατί σε έναν ασθενή όταν εμφανίζεται το έκζεμα βελτιώνεται η αλλεργική του ρινίτιδα ή το αντίθετο;
  • Γιατί ένα νεαρό κορίτσι εμφάνισε ορμονικές διαταραχές από τη στιγμή που έκανε μία εντατική χημική αγωγή για την ακμή της;
  • Γιατί μεταβάλλεται ο ψυχισμός των ασθενών ύστερα από την επανειλημμένη χρήση αντιβιώσεων;
  • Γιατί εμφανίζονται διαταραχές του σπέρματος σε άντρες ύστερα από την χρήση χημικών φαρμάκων για ουρηθρίτιδες;
  • Γιατί οι ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, έχουν ελεύθερο ατομικό αναμνηστικό από λοιμώξεις; Γιατί το ίδιο συμβαίνει στους ψυχικά αρρώστους ασθενείς;
  • Γιατί όταν οι ασθενείς με ψωρίαση υποστούν έντονη αγωγή με ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, εμφανίζουν σύντομα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα μόλις υποχωρήσει η ψωρίαση;
  • Γιατί όταν σε ασθενείς με  φοβική νεύρωση χορηγηθούν αντικαταθλιπτικά, τελικά παθαίνουν κατάθλιψη, χωρίς να είχαν πριν;

Αν όμως κοιτάξουμε καλά το σχήμα θα συνειδητοποιήσουμε ότι αν τα συμπτώματα ενός ασθενούς από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, κατασταλούν με χημική αγωγή, τότε το επίπεδο που θα απορροφήσει τους κραδασμούς αυτής της καταστολής είναι το πιο ζωτικό για το ανθρώπινο είδος, αυτό που μας διαχωρίζει σαφώς από το ζωικό είδος. Το πνευματικό μας επίπεδο. Δεν θα ήθελα στο παρόν άρθρο να αναφερθώ αναλυτικά για αυτό. Απλώς είμαι υποχρεωμένος να αναφέρω ως ζοφερό παράδειγμα την έλλειψη μνήμης, συγκέντρωσης, αντίληψης, αυτογνωσίας, βαθιάς συνειδητότητας και πνευματικής δημιουργικότητας που παρατηρούμε όλο και πιο συχνά και μάλιστα σε νέους ανθρώπους στο ιατρείο, φαινόμενα τα οποία συχνά επιτείνονται δραματικά μετά από τη λήψη χημικής αγωγής για το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.  Αδιαμφισβήτητα, η συμβολή της κάθε θεραπευτικής μεθόδου στην πνευματική ανάταση του ανθρώπου, στην αναστήλωσή του ως ολοκληρωμένη ψυχοσυναισθηματική και σωματική οντότητα, πρέπει να διερευνηθεί εντατικά από την Ιατρική κοινότητα. Κατά τη γνώμη μου, βασισμένη στη χρόνια παρατήρηση στο ιατρείο, η Ομοιοπαθητική Ιατρική συντελεί σημαντικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο αδρός διαχωρισμός των νοσημάτων σε ψυχοσωματικά και μη φαντάζει ανούσιος και αντιεπιστημονικός με βάση την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Είναι τελικά επιτακτική ανάγκη να απαντηθεί το ερώτημα: «Ποια είναι η σωστή κατεύθυνση στη θεραπεία, αυτή που καλύπτει τα  συμπτώματα των ασθενών ή αυτή που προάγει την προσπάθεια που κάνει ο οργανισμός να υπερνικήσει τις πραγματικές αιτίες δημιουργώντας συμπτώματα;»
Μπορούμε να συντελέσουμε ως ιατροί στην παραγωγή υγιών σωματικά και ψυχοσυναισθηματικά ατόμων, ενεργών πνευματικά και συναισθηματικά πολιτών; Μήπως καταστέλλοντας τα συμπτώματά τους με χημικά φάρμακα, συντελούμε στην παραγωγή «χρονίων ασθενών», εξαρτώμενων χημικά πολιτών, πολιτών κοινωνικά ευάλωτων και ελέγξιμων, εξυπηρετώντας ως ιατροί καταστάσεις που απέχουν πολύ από τον Όρκο του Ιπποκράτη; Σε κάθε συνειδητοποιημένο ιατρό δεν μπορεί παρά να μην προκύψουν τα παραπάνω ερωτήματα, ζητώντας  αγωνιωδώς απάντηση. Κανείς επιστήμονας ιατρός δεν μπορεί να μιλήσει για πανάκεια σε σχέση με οποιαδήποτε θεραπευτική μέθοδο. Μπορεί όμως να μιλήσει για θεραπεία που προσεγγίζει περισσότερο ή λιγότερο την αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι περισσότερο ή λιγότερο κοντά στις φυσικές αμυντικές ικανότητες του ανθρώπινου οργανισμού, που προάγει  περισσότερο ή λιγότερο την ολιστική του τρισυπόστατη ύπαρξη (σώμα-νους-ψυχή).
Ας μιλήσουμε ως ιατροί για μόνιμη ίαση και όχι για χρόνια φαρμακευτική θεραπεία, ας μιλήσουμε για Ιατρική που προάγει την ψυχο-συναισθηματική συνειδητότητα  των πολιτών και όχι τη φαρμακευτική τους, και όχι μόνο, εξάρτηση.

Πηγή: NaturaNrg #32

Sas-endiaferei_arrow

«Προσοχή! Μας κλέβουν τη χαρά !»

Μη σας πιάνει κατάθλιψη … Δείτε τη φωτεινή πλευρά της ζωής

Ψυχο-Νευρο-Ανοσολογία + Ομοιοπαθητική Ιατρική