heart_traumaplast

Όταν το έμφραγμα δεν είναι το τέλος, αλλά μια νέα αρχή

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Όλα για την υγεία, Υγεία.

Σούλης Δημήτριος, Καρδιολόγος, Γενικός Γραμματέας Εθνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Συνεργασίας, Επιστημονικός Συνεργάτης Α΄ Καρδιολογικής κλινικής Παν/μίου Αθηνών

Όταν ο Γκαίτε έγραφε ότι «η πληγωμένη καρδιά δύσκολα θεραπεύεται», είχε δίκιο όχι μόνο με τη μεταφορική έννοια, αλλά και με την κυριολεκτική:  έπρεπε να φτάσουμε στη δεκαετία του 1990, ώστε η θνησιμότητα των καρδιακών συμβαμάτων να μειωθεί στο μισό σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1950.

Ακόμα και σήμερα όμως οι καρδιακές παθήσεις συνεχίζουν να αποτελούν την κυριότερη αιτία θανάτου στη χώρα μας, με τα νεοπλάσματα και τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια να ακολουθούν.
Μάλιστα, με τη διπλή επιδημία της παχυσαρκίας και του σακχαρώδους διαβήτη που πλήττει παγκοσμίως τις ανεπτυγμένες χώρες, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι νεαρής ηλικίας προσβάλλονται από την καρδιαγγειακή νόσο:  8 στους 100 ανθρώπους που παθαίνουν έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι κάτω των 45 ετών.
Αλλά τι σημαίνει ουσιαστικά αυτό; Ότι ένας νέος και δραστήριος άνθρωπος — που οι μοναδικές παθήσεις που είχε βιώσει ήταν το κοινό κρυολόγημα και η ανεμευλογιά — βρίσκεται ξαφνικά στο αφιλόξενο περιβάλλον του νοσοκομείου ακούγοντας για πρώτη φορά τη σκληρή λέξη «έμφραγμα». Όχι, αυτή τη φορά, δεν αναφέρονται σε κάποιον γέροντα ή κάποιον αποβιώσαντα γείτονα, αλλά στον ίδιο. Συχνά ο ασθενής εγκαταλείπει το νοσοκομείο κουβαλώντας εκτός από μια συνταγή για τουλάχιστον 2-3 φάρμακα (τα οποία θα λαμβάνει δια βίου), και το αίσθημα ότι είναι «άρρωστος», «ξοφλημένος» συνοδευόμενο με μια μεγάλη δόση αβεβαιότητας για το μέλλον.

Τη δεκαετία του ‘60…

… η διάγνωση της στεφανιαίας νόσου σήμαινε και το τέλος της παραγωγικής ζωής. Μετά από την εκδήλωση ενός στεφανιαίου επεισοδίου, ο ασθενής υποβαλλόταν σε κλινοστατισμό αρκετών εβδομάδων. Όταν τελικά επιτρεπόταν η έγερση και η επιστροφή σε ήπιες δραστηριότητες, ένιωθε αδύναμος, λόγω της παρατεταμένης έλλειψης κίνησης, κάτι που συχνά ερμηνευόταν ψευδώς από τον ίδιο ως συνέπεια της «καρδιακής προσβολής». Έχοντας λοιπόν φόβο και δισταγμό δεν επέστρεφε στις προηγούμενες δραστηριότητές του και ζούσε την υπόλοιπη ζωή του με ηπιότερο τρόπο, φέροντας πια το χαρακτηρισμό του «καρδιοπαθή».

Σήμερα…

…η εποχή όπου η ιατρική μεταχειριζόταν τον «καρδιοπαθή» ως ανάπηρο, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Εκτός από τις εξελίξεις στις τεχνικές επαναιμάτωσης του πληγέντος μυοκαρδίου, η αντίληψη για την αποκατάσταση και σωματική δραστηριότητα του ασθενούς έχει κάνει στροφή 180 μοιρών! Σε εμφράγματα χωρίς επιπλοκές θεωρούμε ότι η κινητοποίηση από την επόμενη ημέρα κιόλας του εμφράγματος όχι μόνο ωφελεί για ψυχολογικούς λόγους, αλλά επιπλέον μειώνει την παραμονή του αρρώστου στο νοσοκομείο, όπως και τη νοσοκομειακή θνητότητα.

Τα προγράμματα καρδιακής αποκατάστασης…

heart_health…ξεκίνησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1940 με στόχο την κατά το δυνατόν ταχύτερη επάνοδο του ασθενούς στην εργασία του. Και σήμερα τα χρειαζόμαστε περισσότερο παρά ποτέ. Ο «τυπικός καρδιοπαθής» της δεκαετίας του ‘40 ήταν ο 50χρονος που πέθαινε ξαφνικά μετά από έναν αιφνίδιο πόνο στο στήθος· σήμερα αντίστοιχα είναι ο 70χρονος, ο οποίος νοσηλεύεται και ζει. Και οφείλει η ιατρική να του εξασφαλίσει όχι μόνο τη βέλτιστη ποσότητα αλλά και ποιότητα ζωής. Δυστυχώς, ενώ τα προγράμματα αποκατάστασης μπορούν να μειώσουν τον καρδιακό κίνδυνο σε ποσοστό που μπορεί να φτάσει και το 58%, εν τούτοις και σήμερα είναι μικρό το ποσοστό των ασθενών που τα χρησιμοποιεί και μικρό το ποσοστό των γιατρών που τα προτείνει.

«Ουκ εν τω πολλώ το ευ»…

…όσον αφορά την άσκηση. Δεν είναι απαραίτητο κανείς να αρχίσει να προπονείται με αθλητική νοοτροπία. Μελέτες που συνέκριναν προγράμματα αποκατάστασης έντονης άσκησης, με ήπια συχνή σωματική δραστηριότητα, έδειξαν μικρή ή μη σημαντική διαφορά στην επιτευχθείσα μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου. Ας λάβουμε υπόψη ότι στο γενικό πληθυσμό, ο κίνδυνος οξέος στεφανιαίου συμβάματος εξαπλασιάζεται κατά τη διάρκεια έντονης άσκησης και για 1 ώρα μετά, και αυτά τα ποσοστά εκατονταπλασιάζονται κατά την έντονη άσκηση σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Η ήπια άσκηση, όπως το βάδισμα για 30 λεπτά την ημέρα, είναι γενικά αποδεκτή ως στόχος στα περισσότερα προγράμματα αποκατάστασης και προσφέρει πολλαπλά οφέλη, χωρίς να εγκυμονεί κινδύνους.

figure_relaxedΑλλά και η χαλάρωση…

…φαίνεται να είναι πολύ σημαντική στο κομμάτι της καρδιακής αποκατάστασης. Αποτελέσματα γερμανικής μελέτης που ανακοινώθηκαν πρόσφατα σε ευρωπαϊκό συνέδριο δείχνουν ότι η προσθήκη προγράμματος yoga σε πρόγραμμα καρδιακής αποκατάστασης μπορεί να μειώσει, επιπρόσθετα της φαρμακευτικής αγωγής, σημαντικά την αρτηριακή πίεση των συμμετεχόντων: 30 λεπτά yoga την ημέρα επί 5 ημέρες την εβδομάδα επί 3 εβδομάδες ήταν αρκετά για να επιτύχουν μείωση της αρτηριακής πίεσης κατά 21mm/Hg.

Σε κάθε περίπτωση ο ασθενής πρέπει να συμβουλεύεται το γιατρό του…

…σχετικά με το βαθμό της φυσικής δραστηριότητας που πρέπει να ακολουθήσει. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, η δοκιμασία κοπώσεως σε κυλιόμενο τάπητα είναι πολύ βοηθητική στον προσδιορισμό του επιπέδου της άσκησης που είναι ωφέλιμη αλλά και ασφαλής για τον ασθενή. Επιπρόσθετα, συνήθως δεν υπάρχει πρόβλημα για επιστροφή στη σεξουαλική δραστηριότητα, στην οδήγηση και σε πολλές άλλες δραστηριότητες τέσσερεις εβδομάδες μετά από το επεισόδιο.
Είναι ωφέλιμο ασθενείς και γιατροί να είναι ευαισθητοποιημένοι στο ότι η θεραπεία και η παρακολούθηση του ασθενούς δεν είναι κάτι που τελειώνει με την απλή συνταγογράφηση, αλλά επεκτείνεται στη συμβουλευτική του γιατρού με σκοπό τη συνολική ένταξη σε έναν «καρδιοπροστατευτικό» τρόπο ζωής.

Πηγή: NaturaNrg #14

Sas-endiaferei_arrow

Η υπερκατανάλωση ζάχαρης ανοίγει το δρόμο στο έμφραγμα

Σωτήρια τα όσπρια και τα λαχανικά μετά το έμφραγμα

Όταν η καρδιά χάνει τη δύναμή της

Το Ευαγγέλιο της γερής καρδιάς