gingivitis

Ουλίτιδα & περιοδοντοπάθεια: Ομοιοπαθητική αντιμετώπιση

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Ομοιοπαθητική, Υγεία.

του Μηνά Ρηγάτου (www.homeodentist.gr), χειρουργός οδοντίατρος, ειδικός περιοδοντολόγος, εμφυτευματολόγος, ομοιοπαθητικός

Η κλασική οδοντιατρική θεωρεί τις παραπάνω νόσους σαν τοπικές στοματικές φλεγμονές που χρειάζονται τοπική θεραπεία, με ταυτόχρονη λήψη αντιβιοθεραπείας. Δεν λαμβάνει υπόψη ότι για να εκδηλωθεί οποιαδήποτε φλεγμονή στον οργανισμό πρέπει η άμυνα του ασθενούς να είναι εξασθενημένη. Μόνο τότε οι μικροβιακοί παράγοντες της οδοντικής πλάκας θα βρουν το κατάλληλο έδαφος για την εμφάνιση της νόσου. Έτσι, ένας ασθενής με λίγη οδοντική πλάκα και εξασθενημένο αμυντικό σύστημα θα εκδηλώσει τη νόσο σε σοβαρή μορφή, ενώ ένας ασθενής με ισχυρό αμυντικό σύστημα και την ίδια ποσότητα οδοντικής πλάκας θα εμφανίσει τη νόσο σε ηπιότερο βαθμό ή δεν θα νοσήσει καθόλου.

Τι είναι ουλίτιδα:

Είναι μια φλεγμονώδης αντίδραση των ούλων που οφείλεται κυρίως σε τοπικά ερεθιστικά αίτια. Τα συνήθη αίτια αυτά είναι η συσσώρευση της οδοντικής πλάκας και πέτρας (τρυγίας) στην επιφάνεια των δοντιών. Οδοντική πλάκα είναι το πρoϊόν ζύμωσης των τροφών από τα μικρόβια της στοματικής κοιλότητας. Όταν η οδοντική πλάκα ενασβεστιωθεί από τα άλατα του σάλιου μετατρέπεται σε οδοντική πέτρα ή τρυγία.
Ιατρογενείς παράγοντες μπορούν επίσης να προκαλέσουν ουλίτιδα, όπως γέφυρες με κακή εφαρμογή και κακοφτιαγμένα σφραγίσματα. Τα ούλα που έχουν ουλίτιδα αιμορραγούν, είναι επώδυνα στο βούρτσισμα και μπορεί να εμφανίσουν οίδημα. Η αναπνοή είναι κάποιες φορές δύσοσμη εξαιτίας της συσσώρευσης υπολειμμάτων τροφών στα μεσοδόντια διαστήματα.
Η κλασική οδοντιατρική συστήνει την αφαίρεση της οδοντικής πλάκας και πέτρας από την επιφάνεια των δοντιών και την εκπαίδευση του ασθενούς, ώστε να διατηρεί το στόμα του καθαρό με τη βοήθεια της οδοντόκρεμας, της οδοντόβουρτσας και του στοματικού διαλύματος.

Τι είναι περιοδοντοπάθεια:

Αν η ουλίτιδα αφαιρεθεί αθεράπευτη, μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να εξελιχθεί σε περιοδοντοπάθεια. Η φλεγμονή επεκτείνεται από τα ούλα στους υποκείμενους ιστούς που είναι τα οστά των γνάθων που στηρίζουν τα δόντια. Τα τελευταία αρχίζουν να καταστρέφονται, τα δόντια αρχίζουν να κουνιούνται και πονάνε κατά τη μάσηση. Γύρω από τα δόντια που πάσχουν μπορεί να εμφανιστούν αποστήματα. Τα ούλα παρουσιάζουν έντονη ερυθρότητα, αιμορραγία και πόνο κατά το βούρτσισμα. Η δυσοσμία του στόματος είναι συνήθως ιδιαίτερα έντονη. Σε πολλούς ασθενείς τα παραπάνω συμπτώματα λείπουν, η νόσος περνάει απαρατήρητη και εξελίσσεται αργά μέσα στο χρόνο. Η καταστροφή των οστών που είναι η φυσική εξέλιξη της νόσου, προκαλεί τελικά την απόπτωση των δοντιών.

Η κλασική οδοντιατρική προτείνει την αφαίρεση της οδοντικής πέτρας από τα δόντια και την απόξεση των ριζών των δοντιών με ειδικά εργαλεία και συσκευή υπερήχων. Σε περιπτώσεις που υπάρχει μεγάλη οστική καταστροφή ακολουθούνται ειδικές μικροχειρουργικές τεχνικές με σκοπό να αναγεννηθεί το οστό που έχει χαθεί και τα δόντια να σταματήσουν να κουνιούνται. Τα συνήθη βιοϋλικά που χρησιμοποιούνται για την ανάπλαση των χαμένων οστών είναι οστικά μοσχεύματα, εμβρυϊκές πρωτεΐνες και μεμβράνες κολλαγόνου.

Η ομοιοπαθητική θεώρηση

Θεωρούμε, στην ομοιοπαθητική, ότι μια νόσος δεν είναι τίποτα άλλο από μια εκδήλωση ενός συνόλου συμπτωμάτων σε ένα δεδομένο οργανισμό. Αν η νόσος του περιοδοντίου οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη δύναμη του μικροβιακού παράγοντα, θα σταματήσει και δεν θα επανεμφανιστεί με την ολοκλήρωση της αποτρύγωσης, της απόξεσης και τη διδασκαλία της στοματικής  υγιεινής. Αν όμως η νόσος είναι αποτέλεσμα ενός εξασθενημένου αμυντικού συστήματος, θα επανεμφανιστεί σύντομα μετά το τέλος της κλασικής θεραπείας. Αυτό που θα δώσει απάντηση στην πραγματική αιτιολογία της νόσου θα είναι η κλινική παρατήρηση του ασθενούς.

Στην 25χρονη εξάσκηση του οδοντιατρικού επαγγέλματος είδαμε να εκδηλώνονται σοβαρές βλάβες στα ούλα και στα οστά σε ασθενείς με καλή στοματική υγιεινή. Η αιτία της νόσου οφειλόταν σε τέτοιες περιπτώσεις σε παράγοντες εντελώς άσχετους με τη στοματική υγιεινή. Ένας χωρισμός, μια ερωτική ή επαγγελματική απογοήτευση, καταπιεσμένος θυμός, θεραπεία με αντιβίωση και κορτικοστεροειδή δερματικών και αναπνευστικών προβλημάτων και διάφορες ανάλογες αιτίες μπορούν να οδηγήσουν σε εμφάνιση των νόσων του περιοδοντίου.

Aνάγκη ολιστικής θεώρησης των νόσων του περιοδοντίου  

Το 2008 εμφανίστηκε στο ιατρείο μου ένας 40χρονος επιχειρηματίας με σοβαρή ελκονεκρωτική ουλίτιδα (από τις πιο σοβαρές εκδηλώσεις της νόσου του περιοδοντίου). Τα ούλα ήταν κατεστραμμένα, πολύ αιμορραγικά, εμφάνιζαν έλκη και το υποκείμενο οστό είχε διαπυηθεί. Το 60% του οστού είχε χαθεί. Όταν συγκρίναμε τις ακτινογραφίες που έγιναν πριν την εμφάνιση της νόσου, είδαμε ότι η νόσος είχε ουσιαστικά εκδηλωθεί τους τελευταίους 4 μήνες και ήταν εξαιρετικά επιθετική και καταστρεπτική για τα ούλα και τα οστά των γνάθων.

Το πρώτο πράγμα που θα έκανε ένας κλασικός οδοντίατρος θα ήταν η χορήγηση ισχυρής αντιβίωσης για να σταματήσει την οξεία φάση της νόσου, ώστε στη συνέχεια να προχωρήσει στην αφαίρεση της οδοντικής πλάκας – πέτρας και αργότερα στη χειρουργική αναγέννηση των χαμένων ούλων και οστών.

Παίρνοντας ένα λεπτομερές ομοιοπαθητικό ιστορικό μάθαμε ότι η ελκονεκρωτική ουλίτιδα άρχισε ένα μήνα μετά από τη θεραπεία του ρευματικού πυρετού που είχε εκδηλωθεί με πόνο και οίδημα των αρθρώσεων των γονάτων. Η θεραπεία αυτή διήρκησε 3 μήνες και περιλάμβανε ισχυρή αντιβιοτική θεραπεία και παράλληλη χορήγηση κορτικοστεροειδών. Έτσι, δεν προσπαθήσαμε να καταπιέσουμε-θεραπεύσουμε τη νόσο των ούλων με ισχυρή αντιβίωση, αλλά χορηγήσαμε στον ασθενή το ομοιοπαθητικό φάρμακο που ταίριαζε στα συμπτώματά του. Δώσαμε το φάρμακο αυτό στηριζόμενοι στα παρακάτω συμπτώματα:

α) στην τοπική εικόνα της νόσου: έλκη, υπερσιαλόρροια, δυσοσμία, διαπύηση, μεγάλη αιμορραγία, μεταλλική γεύση στο στόμα

β) στη γενική εικόνα της υγείας του ασθενή: ήταν εξασθενημένος και είχε πόνους στα οστά το βράδυ.

γ) στο ψυχολογικό του προφίλ: αυταρχικός χαρακτήρας, καχύποπτος και ήθελε πάντα να επιβάλει τη γνώμη του.

Εντός τεσσάρων ημερών η νόσος υποχώρησε σε μεγάλο βαθμό. Τα ούλα ήταν ελάχιστα αιμορραγικά, η δυσοσμία και η διαπύηση είχαν εξαφανιστεί και η ψυχολογική κατάσταση του ασθενή είχε βελτιωθεί.

Τότε, λοιπόν, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στην κλασική περιοδοντική θεραπεία. Αφαιρέσαμε την πέτρα από τα δόντια, κάναμε απόξεση των ριζών τους, διδάξαμε στον ασθενή σωστή στοματική υγιεινή και αναγεννήσαμε το χαμένο οστό και τα κατεστραμμένα ούλα με οστικά μοσχεύματα και έκχυση εμβρυϊκών πρωτεϊνών.

Η ουλίτιδα και η περιοδοντοπάθεια πρέπει να παρακολουθούνται μέσα στο βάθος του χρόνου, ώστε ο θεράπων ιατρός να αξιολογεί αν το πρόβλημα οφείλεται σε μια τοπική ή γενική διαταραχή της υγείας του ασθενή του.  Ο ομοιοπαθητικός οδοντίατρος μπορεί να θεραπεύσει τον ασθενή του με τις κλασικές οδοντιατρικές πρακτικές και παράλληλα να ενδυναμώσει το αμυντικό του σύστημα με τη χρήση ομοιοπαθητικών και φυτοθεραπευτικών φαρμάκων, ώστε η νόσος να μην επανεμφανιστεί.

Πηγή: NaturaNrg #42