post-Η ψυχική υγεία του παιδιού πιο σημαντική από τους βαθμούς

Η ψυχική υγεία του παιδιού πιο σημαντική από τους βαθμούς

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Body and mind, Το Μήνυμα της Ημέρας.

Κατά τους ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και παιδαγωγούς η πολιτική συνείδηση του παιδιού οικοδομείται από 4 μέχρι 11 χρονών. Και όταν λέμε πολιτική συνείδηση, δεν εννοούμε την κομματική αλλά το πώς θα πολιτεύεται το παιδί όταν θα ενηλικιωθεί απέναντι στην κοινωνία, τους συνανθρώπους τους και τους διάφορους κοινωνικούς φορείς. Στο οποίο παίζει καθοριστικό ρόλο η ψυχική υγεία του παιδιού πιο σημαντική από τους βαθμούς.

Είναι γνωστό ότι το παιδί σε αυτήν, την προεφηβική ηλικία (4-11 χρονών) σαν την προνύμφη του μεταξοσκώληκα, αθροίζει εμπειρίες και βιώματα, τα οποία θα ξετυλίξει αργότερα, για να υφάνει τη ζωή του

Επίσης είναι γνωστό ότι για να χτίσει το παιδί την προσωπικότητα του έχει ανάγκη προτύπων απλών καθημερινών χειροπιαστών ή ιδεατών και συνθετικών από την μελέτη και τις γνώσεις που αποθησαυρίζει.

Καταλυτικό ρόλο στην ηλικία αυτή παίζει το πρότυπο του γονέα και του δασκάλου.

Για να οικοδομήσει ο νέος την προσωπικότητα του χρειάζεται ιδανικά και αυτά είναι αγάπη, η ειλικρίνεια, η εντιμότητα, η έφεση για παραγωγική εργασία, ο αλτρουϊσμός το πνεύμα προσφοράς και θυσίας κ.α.

Αυτά θα τα πάρει μέσα από μια αρμονική λειτουργούσα οικογένεια και ένα αντιαυταρχικό και ήρεμο, γεμάτο θαλπωρή και αγάπη, οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον.

Αν στερηθεί των παραπάνω ιδανικών και προτύπων παρουσιάζει το σύνδρομο «του φόβου μπροστά στην ελευθερία» όπως το περιγράφει ο Έρικ Φρομ στο ομώνυμο έργο του.

Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι κούφια λόγια ή διδαχές, χωρίς αντίκρισμα, δεν έχουν καμία σημασία αλλά μετρά, κυρίως το ζωντανό παράδειγμα ήθους και αρετής, που εκπέμπει, προς το παιδί, ο γονιός, ο δάσκαλος, και οι άλλοι. Κοινωνικοί παράγοντες και φορείς, που διαμορφώνουν χαρακτήρες και συνειδήσεις.

Αν το παιδί βρεθεί αντιμέτωπο με ένα νοσηρό, καταπιεστικό ή αυταρχικό οικογενειακό ή σχολικό περιβάλλον, του ανοίγονται δύο αδιέξοδοι δρόμοι μπροστά του: Ή να υποταχθεί ή να αντιδράσει. Και στην μεν πρώτη περίπτωση μπαίνει μέσα του, το σπέρμα του υποτακτικού ή του ραγιά, ενώ στην δεύτερη του αναρχικού, του μηδενιστή, ή του επαναστάτη χωρίς αιτία.