Στέλλα Κάσδαγλη: Κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ανορεξία χωρίς ψυχοθεραπεία

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Body and mind, Νέα, Υγεία, Ψυχολογία.

 

 

Η Στέλλα Κάσδαγλη είναι, συγγραφέας και δημοσιογράφος, συνιδρύτρια των δικτύων Women On Top και Mentorkids και της online λέσχης ανάγνωσης Bookworm. Παραδίδει σεμινάρια blogging σε εφήβους και ενηλίκους και γράφει για όλα αυτά στο stellakasdagli.com.

Τα τελευταία χρόνια συχνά επισκέπτεται σχολεία και μέσα από ομιλίες και συζητήσεις με τα παιδιά ενημερώνει για τις διατροφικές διαταραχές. Παρά την πολυδιάστατη καθημερινότητά της, το θέμα της ψυχογενούς ανορεξίας υπάρχει μόνιμα σφηνωμένο στο μυαλό της, αφού και η ίδια υπήρξε ασθενής στην εφηβεία της.

Το βιβλίο της  «Ήθελα μόνο να χωρέσω» (ένα συγκλονιστικό, βιωματικό μυθιστόρημα για τη νευρική ανορεξία) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

 της Δήμητρας Τριανταφύλλου

kasdagli

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πόσο κακό κάνουν τα πρότυπα της μόδας στην υπόθεση «νευρική ανορεξία»;

Αν εγώ κι η κόρη μου δούμε τη φωτογραφία ενός πολύ αδύνατου μοντέλου το  παιδί δεν θα καταλάβει τι συμβαίνει από μόνο του. Αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που θα του πω κι αν εγώ πω «κοίτα ένα ωραίο αδύνατο σώμα, μακάρι να το είχα κι εγώ, αν δεν είχα φάει αυτό το παγωτό χθες θα τα κατάφερνα…» ή κάποιος άντρας από το περιβάλλον της σχολιάσει θετικά αυτή την εικόνα τότε συντελείται κάτι ακόμα πιο εγκληματικό από την ίδια την εικόνα.  Ας μη ρίχνουμε συνεχώς τις ευθύνες στη βιομηχανία του θεάματος. Αν εμείς έχουμε όλη μέρα ανοιχτή την τηλεόραση είναι δικό μας φταίξιμο.

Μιλώντας κι από τη δική σου προσωπική εμπειρία ήθελα να σε ρωτήσω τι διεργασίες συμβαίνουν στο κεφάλι ενός κοριτσιού που βρίσκεται στα δίχτυα της νευρικής ανορεξίας

H ψυχογενής ανορεξία είναι η πιο σοβαρή από όλες τις ψυχικές ασθένειες- ένας στους πέντε ανθρώπους πεθαίνει εξαιτίας της. Οι αιτίες του προβλήματος βρίσκονται στον τρόπο που μεγαλώσαμε και στον τρόπο που μάθαμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας. Αν ένα κορίτσι ανατρέφεται με την ιδέα ότι δεν πρέπει να εξωτερικεύει τα συναισθήματα της τότε μεγαλώνοντας θα αποκτάει όλο και περισσότερο την ιδέα «δεν θέλω να πιάνω χώρο, θέλω να εξαφανιστώ». Οι αιτίες είναι πολλές και πολύπλοκες. Όσον με αφορά το bullying-  με ξύλο- που είχα υποστεί από συμμαθητές μου στην προεφηβική ηλικία έπαιξε το ρόλο του. Για άλλα κορίτσια μια σεξουαλική παραβίαση σε παιδική ηλικία είναι ένα σημαντικός παράγοντας για να εμφανίσουν την ασθένεια. Θεωρώ ότι στην Ελλάδα το θέμα των σεξουαλικών παραβιάσεων είναι πολύ πιο μεγάλο από όσο νομίζουμε.

Τι θυμάσαι εντονότερα από εκείνη την περίοδο;

Το φόβο. Ότι για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής σου ζούσα με το φόβο μήπως χάσω τον έλεγχο, του σώματος μου και του φαγητού.  Στη νευρική ανορεξία δεν έχεις καμία αίσθηση ότι υπάρχει πρόβλημα και γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορείς να ζητήσεις βοήθεια. Αν εγώ δεν τρώω επειδή έτσι αισθάνομαι δυνατή αυτό μου δίνει ψυχολογικά μια τρομερή ανταμοιβή. Ποιος θέλει να βγει από μια ασθένεια που τον επιβραβεύει;

Εσύ πως απέδρασες από αυτή την ιστορία;

Δεν κατάλαβα ότι ήμουν πάρα πολύ αδύνατη- κατάλαβα ότι ήμουν πάρα πολύ δυστυχισμένη κι ίσως αυτή η αισιοδοξία που από τη φύση μου έχω ως άνθρωπος με ώθησε να σκεφτώ ότι «δεν μπορεί, θα υπάρχει και κάποιος άλλος τρόπος για να ζει κανείς». Αυτή η συνειδητοποίηση ήταν που με έσωσε αφού με ώθησε να ζητήσω βοήθεια. Το δεύτερο μεγάλο μου πλεονέκτημα ήταν πως όταν ζήτησα αυτή τη βοήθεια η οικογένεια μου μού την προσέφερε. Δυστυχώς, η ελληνική οικογένεια κρύβει τα προβλήματα πίσω από τις κουρτίνες και πολύ συχνά εμφανίζει το προσωπείο «είμαστε πολύ δυνατοί- μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας». Κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη ψυχογενή ανορεξία χωρίς ψυχοθεραπεία. Με ρώτησε πρόσφατα ένας δημοσιογράφος αν θα μπορούσα λόγω εμπειρίας να βοηθούσα εγώ το παιδί μου σε περίπτωση που πάθαινε νευρική ανορεξία κι η απάντηση μου ήταν κατηγορηματική. Μόνο ένας ειδικός θα μπορούσε να τη βοηθήσει. Οι οικογένειες καταρρέουν μπροστά σε αυτό το πρόβλημα-  όλοι περιστρέφονται γύρω από ένα παιδί που ουσιαστικά αυτοκτονεί. Φοβάμαι πάντως ότι η δημοσιοποίηση του προβλήματος δεν γίνεται σωστά. Για την ύπαρξη της οργάνωσης «Ανάσα» ως πρώην πάσχουσα νιώθω ευγνωμοσύνη που υπάρχει κι ανακούφιση για τα κορίτσια που βρίσκονται τώρα σε αυτή την φάση. Η συζήτηση που κάνει όμως η κοινωνία δεν είναι σωστή. Δίνουμε έμφαση στα πρότυπα της μόδας κι όχι στην οικογένεια. Αν το βιβλίο μου κάνει κάτι καλό είναι πως έρχονται γονείς και μου λένε «επιτέλους- κατάλαβα πως σκέφτεται το παιδί μου».

Πηγή: www.naturanrg.gr