Nero

Τι τρέχει με το ελληνικό νερό: Ο πιο πολύτιμος φυσικός πόρος υπό την απειλή της ιδιωτικοποίησης.

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: Κοινωνία.

Της Δήμητρας Τριανταφύλλου

Πωλείται η ζωή; Η αναπνοή; Ο αέρας; Το νερό; Το νερό, ναι, ενίοτε πωλείται. Εσχάτως κάτι τέτοιο επιχειρείται και στη χώρα μας. Η Natura.nrg  ρίχνει φως σε ένα από τα πιο τρομαχτικά ζητήματα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Το χρονικό των εξελίξεων στην Ελλάδα

Ο εφιάλτης (στα ούτως ή άλλως θολά όνειρα των Ελλήνων) αρχίζει να κάνει σταθερή την εμφάνισή του στα τέλη Μαΐου του 2013  όπου ανακοινώνονται επίσημα από  το Συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ  τα δύο επενδυτικά σχήματα που θα συνεχίσουν στη Β” φάση του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ Α.Ε (σε πρώτη φάση κι ύστερα της ΕΥΔΑΠ). Η πρώτη κοινοπραξία είναι η γαλλική ‘Suez Environment’ από κοινού με την «Άκτωρ Παραχωρήσεις» του ομίλου «Ελλάκτωρ» (συμφερόντων Μπόμπολα- Καλιτσάντση).

Το δεύτερο επενδυτικό σχήμα είναι η «ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή» σε κοινό σχήμα με τον επιχειρηματία Αποστολόπουλο (του ομίλου «Ιατρικό Αθηνών») και με ισραηλινή εταιρεία ύδρευσης. Την ίδια στιγμή αποκλείονται από τον διαγωνισμό ο ομογενής επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης κι η «Κίνηση 136», μια πρωτοβουλία πολιτών που εναντιώνεται στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ αντιπροτείνοντας την κοινωνική διαχείρισή της, μέσω συνεταιρισμών σε επίπεδο γειτονιάς.

Βάσει των όρων του διαγωνισμού, τα επιχειρηματικά σχήματα ή οι εταιρείες που θα διεκδικήσουν το 51% της ΕΥΑΘ. ΑΕ πρέπει να διαθέτουν εμπειρία στον κλάδο της ύδρευσης σε πόλη τουλάχιστον 500.000 κατοίκων την τελευταία τριετία. Σύμφωνα με τη διαδικασία μέσα στο γ” τρίμηνο του 2013 θα πρέπει να κατατεθούν οι δεσμευτικές προσφορές των δύο σχημάτων.

Τον Ιούνιο του 2013 οι ομοσπονδίες εργαζομένων της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ προσφεύγουν στο ΣτΕ για την ακύρωση της μεταβίβασης του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών των δημόσιων εταιρειών ύδρευσης από το δημόσιο στο ΤΑΙΠΕΔ.

Τον περασμένο Νοέμβριο – κι αφού παράλληλα το κίνημα «Σώστε το Νερό» έχει ενδυναμωθεί σημαντικά με δυνατή παρουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση-  αρχίζουν να διαρρέουν πληροφορίες ότι το ΣτΕ  θα ακυρώσει τη μεταβίβαση των μετοχών.

Στα μέσα του Ιανουαρίου στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ παρουσιάζουν  τα οικονομικά στοιχεία της ΕΥΑΘ στους υποψήφιους αγοραστές. Όμως ούτε το σχήμα της γαλλικής Suez -η μεγαλύτερη εταιρεία ιδιωτικοποίησης νερού παγκοσμίως- με την «Άκτωρ Παραχωρήσεις» ούτε και το σχήμα της ισραηλινής εταιρείας ύδρευσης Mekorot με τον όμιλο Αποστολόπουλου και την «ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή» καταθέτουν δεσμευτική πρόταση εξαγοράς πριν το ΣτΕ αποφανθεί επίσημα.

Λίγες μέρες αργότερα το ΣτΕ κρίνει παράνομη τη μεταβίβαση της ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ στο ΤΑΙΠΕΔ κρίνοντας ότι το νερό είναι δημόσιο αγαθό και δεν μπορεί να ιδιωτικοποιείται η παροχή του στους πολίτες.

Η αμείλικτη διεθνής εμπειρία

Πράγματι, είναι άκρως αποκαρδιωτικό να υπενθυμίζουμε συνεχώς το αυτονόητο: το νερό είναι δημόσιο αγαθό, δεν το παράγουμε, μας το προσφέρει η φύση κι είναι απαραίτητο για τη ζωή μας. Μερικά καίρια ερωτήματα στην εφιαλτική περίπτωση της ιδιωτικοποίησής του είναι τα εξής: ποιος θα διαχειρίζεται την τιμή;  Ποιος θα κάνει τις επενδύσεις; Το μοντέλο της ιδιωτικοποίησης του νερού εφαρμόστηκε κι ύστερα ακυρώθηκε στο Παρίσι, στο Βερολίνο, την Γκρενόμπλ, την Τουλούζη, κι άλλες 81 πόλεις. Στο Παρίσι μάλιστα, όπου τελευταία οι δήμοι κερδίζουν ο ένας πίσω από τον άλλο το δημόσιο χαρακτήρα του νερού, το παραπάνω γεγονός έχει ξεχωριστή σημασία παγκοσμίως, μιας κι η Γαλλία είναι η χώρα που «γέννησε» την ιδιωτικοποίηση του νερού.

Οι λόγοι είναι πάντα οι ίδιοι: όπου το νερό ιδιωτικοποιείται η τιμή του τριπλασιάζεται κι η ποιότητά του καταρρέει. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το 76% των πολιτών της Θεσσαλονίκης αντιτίθεται στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, ενώ και το 96% των Ιταλών και το 87% των Βιεννέζων  είναι εντελώς αρνητικοί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο στη χώρα τους. Η πιο κραυγαλέα περίπτωση που πέρασε κι εγκαταστάθηκε αυτό το παράλογο σενάριο είναι η Χιλή όπου το 95% των υδάτινων πόρων της χώρας ανήκει σε ιδιώτες (μια κληρονομιά από τη χούντα του Πινοσέτ). Στη Βολιβία για να κερδηθεί η …ελευθερία του νερού υπήρξαν νεκροί. Ο  «πόλεμος για το νερό», όπως καθιερώθηκε διεθνώς να ονομάζεται  η νικηφόρα τελικά επανάσταση του λαού της Βολιβίας, στις αρχές του 2000, όταν η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση αποφάσισε σειρά ιδιωτικοποιήσεων δημοσίων αγαθών.  Ήταν η αρχή του εκδημοκρατισμού της χώρας. Λίγα μόλις χρόνια αργότερα – το 2009 – η Βολιβία θα αποκτούσε το πρώτο Σύνταγμα στην ιστορία της με απευθείας ψήφο από το λαό.

water_splash Αυτοί που σώζουν το νερό κι η κορύφωση των εξελίξεων

Πριν από λίγες ημέρες η κίνηση πολιτών “Save Greek Water- Πρωτοβουλία πολιτών για τη μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα’ παρουσίασε τις σχεδόν 2 εκατομμύρια υπογραφές που συγκέντρωσαν οι Ευρωπαίοι πολίτες ζητώντας από την Κομισιόν να νομοθετήσει το δικαίωμα για πρόσβαση σε νερό και υγιεινή, όπως υιοθετήθηκε στον ΟΗΕ το 2010, ένα δικαίωμα που προστατεύει τον πόρο από την εμπορευματοποίηση. Παράλληλα, στα μέσα Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες πολλοί ευρωβουλευτές στη δημόσια ακρόαση των εκπροσώπων των 2 περίπου εκατομμυρίων ευρωπαίων πολιτών κατήγγειλαν την Κομισιόν ότι υποστηρίζει τις προσπάθειες ιδιωτικών επιχειρήσεων, όπως οι γαλλικές ‘Veolia’ και ‘Suez’, να θέσουν υπό την κερδοσκοπική εκμετάλλευσή τους τα δίκτυα ύδρευσης  αλλά και τους ίδιους τους υδάτινους πόρους  χωρών, όπως η Γερμανία, η Σουηδία, η Φινλανδία,  η Δανία και η Ολλανδία. Οι ίδιοι κατήγγειλαν ότι η Ε. Επιτροπή  χρησιμοποιεί την τρόικα για να ικανοποιήσει τις διεκδικήσεις αυτών των επιχειρήσεων στην Ελλάδα και την Πορτογαλία.

Η Μαρία Κανελλοπούλου, ιδρυτικό μέλος του ‘Save Greek Water’, θεωρεί αυτή την πρωτοβουλία κάτι πολύ περισσότερο από ένα κίνημα για την «ελευθερία» του νερού.

«Τον Ιούλιο του 2012 άνθρωποι από διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις κι επαγγέλματα (νομικοί, δημοσιογράφοι, γραφίστες, σκηνοθέτες κ.τλ) αποφασίσαμε  να αγωνιστούμε για έναν κοινό σκοπό. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια κορύφωση. Απ” όσο ξέρουμε έχει κοινοποιηθεί η σύμβαση παραχώρησης του νερού σε ιδιώτες κι ο διαγωνισμός έχει φτάσει στο τελικό του στάδιο.

Δυστυχώς η απόφαση του ΣτΕ δεν έχει καθαρογραφεί κι αυτό μας κρατάει σε μια ανησυχητική εκκρεμότητα. Προσωπικά θεωρώ ότι σε αυτό το στάδιο η κυβέρνηση δεν μπορεί να πιέσει άλλο. Έχουμε φτάσει όμως σε ένα σημείο όπου τα πολιτικά παιχνίδια είναι τόσο περίπλοκα που πρέπει να είμαστε απολύτως συγκεντρωμένοι για να βγάλουμε ένα συμπέρασμα.

Όσον αφορά τη συλλογή των 2 εκατ. υπογραφών πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, αφού είναι η πρώτη φορά που έχουμε μια επιτυχημένη στην πράξη πρωτοβουλία πολιτών  με όχημα έναν επίσημο θεσμό (στην προκειμένη την «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών- right2water» που ξεκίνησε από την «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία των Ενώσεων των Δημοσίων Υπηρεσιών» – ένα καινούργιο εργαλείο για τη συμμετοχική δημοκρατία στην Ε.Ε που προϋποθέτει τη συλλογή τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου υπογραφών από τουλάχιστον επτά διαφορετικά κράτη μέλη της Ένωσης). Υπάρχει λοιπόν αυτή η Ευρωπαϊκή πρωτοβουλία, οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν τη δυσαρέσκεια των πολιτών σε όλη την Ευρώπη κι η παγίωση ενός κλίματος σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο που είναι εντελώς αντίθετο με την ιδιωτικοποίηση. Έχω κάνει προσωπικά ραντεβού με βουλευτές της γαλλικής Βουλής, ενώ έχουμε πραγματοποιήσει και συνέντευξη τύπου στο Παρίσι. Όλα αυτά είναι μέρος της προσπάθειας να βάλουμε το πρόβλημα στην ευρωπαϊκή του ουσία.

Πριν από λίγο καιρό, ο Όλι Ρεν δήλωσε ότι δεν πιέζει η Κομισιόν για την ιδιωτικοποίηση του νερού κι ότι ο ίδιος δέχεται να εξαιρεθεί αυτός ο πόρος από τις ιδιωτικοποιήσεις που έχουμε δεσμευτεί ως χώρα να κάνουμε λόγω του μνημονίου. Αυτό είναι ένα επιπρόσθετο στοιχείο που φέρνει την κυβέρνηση σε πολύ δύσκολη θέση. Η αλήθεια είναι ότι η  συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναγκάζει την Ευρώπη να είναι ουδέτερη σε θέματα διαχείρισης θεμάτων ύδρευσης. Άρα, καθώς καταλαβαίνετε εδώ παίζεται ένα παιχνίδι στρουθοκαμήλου μιας κι αυτό το:  «μας πιέζουν – δεν μας πιέζουν»  είναι ένα κρυφτούλι ευθυνών. Η κυβέρνηση πάντως συνεχίζει να τηρεί σιγή ιχθύος. Παράλληλα, υπάρχει μια μεγάλη κωλυσιεργία, ώστε να εκδοθεί η απόφαση για τα τοπικά δημοψηφίσματα, όπως το ορίζουν οι νόμοι του Καλλικράτη.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν βάζει την υπογραφή του για να γίνουν κι επισήμως  θεσμοθετημένα τα δημοτικά δημοψηφίσματα, τα οποία θα μπορούσαν να είναι  επιπρόσθετα εργαλεία πίεσης σε τέτοια σοβαρά ζητήματα. Παρ” όλα αυτά, οι άνθρωποι της Θεσσαλονίκης μέσα από το συντονιστικό πολιτών και φορέων ‘SOSτε το νερό’  έχουν αποφασίσει τη μέρα των ευρωεκλογών να κάνουν ένα άτυπο δημοψήφισμα και να στήσουν κάλπες έξω από τις επίσημες κάλπες. Σκεφτείτε ότι η τελευταία συνέντευξη τύπου για το θέμα της ιδιωτικοποίησης (στις 23 Ιανουαρίου) έγινε κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς εκπρόσωπους του τύπου. Μέσα από τη ‘Suez’ οι Γάλλοι επιδιώκουν κι αυτοί με τη σειρά τους ένα κομμάτι από την πίτα των ρακένδυτων Ελλήνων. Μια απόφαση ιδιωτικοποίησης πάντως θα μας κατατάξει στις χώρες του τρίτου κόσμου  και θα μας θέσει εκτός Ευρώπης όταν π.χ στη Λιθουανία ετοιμάζονται να κάνουν ό,τι και στην Ολλανδία: να απαγορεύσουν την ιδιωτικοποίηση του νερού με νόμο.

Πιστεύουμε ότι είναι μια πολύ σοβαρή μάχη αυτή που δίνεται και θεωρούμε ότι οι Έλληνες χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή  μια νίκη. Αν όλοι μαζί πιέσουμε, θα είμαστε πολύ κοντά στη νίκη. Κι αν κερδίσουμε τη μάχη του νερού, θα έχουμε κάνει μια αλλαγή  στη συλλογική μας ψυχολογία, μιας κι όλοι αυτοί οι αγώνες που έχουν ξεκινήσει από τον καιρό του μνημονίου έχουν κουράσει πάρα πολύ τους ανθρώπους. Είναι επιτακτικό να κερδίσουμε πίσω δημόσιο χώρο μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ακόμα κι η δημόσια συζήτηση  στην οποία χωρούν μόνο αυθεντίες- της πολιτικής και των κομμάτων- μας απομάκρυνε από την κοινωνία των πολιτών.»

Η παρατεταμένη αύξηση ζήτησης νερού κι η συμπεριφορά των πολιτών

Ο Γιώργος Στουρνάρας είναι καθηγητής Υδρογεωλογίας και Τεχνικής Γεωλογίας στο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κι όπως είναι αναμενόμενο είναι κι εκείνος λάβρος απέναντι στην πιθανότητα της  ιδιωτικοποίησης. Έχει όμως και μερικά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία να προσθέσει όσον αφορά το μέλλον του πόρου αλλά και της δικής μας συμπεριφοράς απέναντι του.

water_planet«Πριν από λίγο καιρό υδρογεωλόγοι της Ελλάδας κάναμε μια μελέτη με εντολή της Τράπεζας της Ελλάδας πάνω στο  κλιματικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος που θα έχει η κλιματική αλλαγή στην Ελλάδα. Το πόρισμα είναι ότι τα κόστη που θα κληθούμε να πληρώσουμε στο ορατό μέλλον είναι τεράστια. Η αύξηση της θερμοκρασίας και η  μείωση βροχοπτώσεων που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια θα επιφέρουν μια παρατεταμένη αύξηση της ζήτησης νερού. Η ταυτόχρονη  γενικότερη αύξηση του πληθυσμού των μεταναστών κι η αύξηση του ορίου ζωής επίσης συνεπάγονται αύξηση της υδατικής ζήτησης. Με δύο λόγια: υπάρχει κίνδυνος για λειψυδρία.

Όσο για την ποιότητα του  ελληνικού νερού σε γενικές γραμμές θεωρείται πάρα πολύ καλό κι ειδικά το νερό της Αθήνας είναι από τα καλύτερα. Στα πλην της διαχείρισης του στην Ελλάδα είναι οι  ιδιωτικές γεωτρήσεις, κυρίως στα νησιά, οι οποίες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες εφαρμόζονται 24 ώρες το 24ωρο για να καλύψουν ανάγκες, όπως η τροφοδότηση των πισίνων…. Αυτές οι γεωτρήσεις  κάνουν το νερό να φτάνει στα όρια όσον αφορά την ποιότητα.  Τεράστια σπατάλη υπάρχει στον αγροτικό τομέα- όπου χρησιμοποιείται το 85% (!) του δημόσιου νερού- με τους αγρότες να αρδεύουν με αρχαίους τρόπους και να μην πληρώνουν μάλιστα γι” αυτό το νερό.

Οι αγρότες κάνουν κι άλλα λάθη όπως το ότι συχνά το καλοκαίρι ποτίζουν στους  40ο C τις μεσημεριανές ώρες με αποτέλεσμα το μισό νερό να εξατμίζεται πριν καν φτάσει στο έδαφος. Ούτε όμως η ελληνική βιομηχανία ανακυκλώνει το νερό που χρησιμοποιεί για τις δραστηριότητές της ως οφείλει. Ο αστικός πληθυσμός έχει την καλύτερη συμπεριφορά απέναντι στη χρήση του νερού.  Τη δεκαετία του 1980 που αντιμετωπίζαμε λειψυδρία  ζητούσαμε από τους κατοίκους των πόλεων να κάνουν οικονομία στο νερό, να βάζουν στο καζανάκι τούβλα, να ποτίζουν τα λουλούδια με χρησιμοποιημένα νερά από το νοικοκυριό κ. ά. Σας πληροφορώ ότι οι πολίτες συμπεριφέρθηκαν πάρα πολύ σωστά  στο σύνολό τους. Η λογική του αυτόματου ποτίσματος που εφαρμόζουν σήμερα πολλοί μας δείχνει ότι ο αστικός πληθυσμός σέβεται περισσότερο το νερό.»

Σημαντικές αλήθειες πίσω από τα πλάνα της ιδιωτικοποίησης

Πριν από λίγο καιρό κι ύστερα από κάλεσμα του ανεξάρτητου ευρωβουλευτή Κρίτωνα Αρσένη, ο οποίος μάχεται κατά της  ιδιωτικοποίησης του νερού από το πόστο του, 50 ευρωβουλευτές από 18 χώρες, και από όλους τους πολιτικούς χώρους, ζήτησαν από τις ενδιαφερόμενες εταιρείες για την εξαγορά της ΕΥΑΘ να αποσυρθούν από το διαγωνισμό.  Στη συνομιλία που είχαμε μαζί του ο ευρωβουλευτής μας είπε:

«Οι συνάδελφοι εδώ στις Βρυξέλλες συστρατεύονται  εύκολα μαζί μου λόγω της αρνητικής εμπειρίας που έχουν από την ιδιωτικοποίηση του νερού στις χώρες τους. Παρ” όλα αυτά θεωρώ ότι δυστυχώς κινδυνεύουμε ακόμα από την απειλή της ιδιωτικοποίησης του νερού στην Ελλάδα, αφού φαίνεται ότι η  κυβέρνηση προσπαθεί να προλάβει την απόφαση του ΣτΕ.  Η μη καθαρογραφή της απόφασης κάνει την κυβέρνηση να προσπαθεί να προβεί σε κινήσεις δεσμευτικές για την πώληση της ΕΥΑΘ με την οποία θέλουν να ξεκινήσουν.  Όλα αυτά δίνουν μια διάσταση εμμονής, διαπλοκής κι αποφυγής της νομιμότητας  εκ μέρους της κυβέρνησης. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να βάλουν μια τιμή εκεί που το αγαθό είναι  δωρεάν.  Δεν γνωρίζουμε τι θα μηχανευτούν τώρα. Ένα πιθανό σενάριο είναι μετά την απόφαση του ΣτΕ το ΤΑΙΠΕΔ να επανέλθει με αλλαγές που απλώς θα μεταθέτουν τη διαδικασία του διαγωνισμού. Οι κυβερνώντες στην Ελλάδα θέλουν να μας δέσουν τα χέρια.  Στη Γαλλία αρχίζει να γίνεται ξανά δημόσιο το νερό, έπειτα από 25 χρόνια όπου έληξε η σύμβαση με την εταιρεία που το διαχειριζόταν.  Στην Ελλάδα η κυβέρνηση θέλει να πουλήσει το νερό μια για πάντα, φαντάζεστε  πόσο τρομερό θα είναι κάτι τέτοιο!!

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει σημαντικές ευθύνες, αφού νομιμοποίησε αυτές τις συζητήσεις παρ” όλο  που  πάντα υπήρχαν αιτήματα από επιχειρηματικά συμφέροντα.  Η τρόικα με τη σειρά της νομιμοποίησε αυτά τα συμφέροντα. Την ίδια στιγμή η ευθύνη της τρόικα έχει γίνει μια συνηθισμένη δικαιολογία για αυτούς που θέλουν να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, για τους ανθρώπους που δεν έχουν ενδοιασμούς. Ο μανδύας των μεταρρυθμίσεων τους κάνει να μη φοβούνται τίποτα. Σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω γιατί αυτή η ιδιωτικοποίηση είναι εντελώς παράλογη.

Το «Ταμείο Συνοχής της Ε.Ε» θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί αδρά τα έργα υποδομής, που αναμένεται να παραδοθούν το 2016, ακόμη και μετά την προωθούμενη πώληση της ΕΥΑΘ. Αξίζει να σημειώσω ότι η ΕΥΑΘ εμφανίζει στον ισολογισμό του 2012 καθαρά κέρδη 18 εκ. ευρώ, ενώ το αποθεματικό της το 2013 αγγίζει τα 50 εκ. ευρώ. Ακόμη πιο προκλητικό είναι το γεγονός ότι με την πώλησή της δεν εκχωρείται μόνο η διαχείριση του νερού, αλλά παραχωρείται στην ίδια τιμή και η χρήση των παγίων και υποδομών της, η αξία των οποίων ανέρχεται στα 100 εκατ. ευρώ.

Επιπλέον, το τίμημα παραχώρησης της ΕΥΑΘ από το ΤΑΙΠΕΔ έναντι «πινακίου φακής» (110 εκ. ευρώ με βάση την εκτιμώμενη χρηματιστηριακή της αξία), μόλις που «ισοφαρίζει» την αξία των έργων υποδομής που αυτή τη στιγμή υλοποιούνται με δημόσιους πόρους. Με τα παραπάνω δεδομένα εκτιμάται ότι ο αγοραστής της θα αποσβέσει με διαδικασία fast track το κεφάλαιό του, το πολύ στα επόμενα 3-4 χρόνια. Στην ουσία δεν πρόκειται για επένδυση, αλλά για προκλητικό «δώρο» της κυβέρνησης στον ιδιώτη.

Πρόκειται για μια συνολική κουλτούρα που κάνει την εμφάνισή της στην Ευρώπη.

Στην ίδια λογική οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες αυτή τη στιγμή αλλάζουν την κατεύθυνσή τους από την παραγωγή φαρμάκων στις υπηρεσίες πρόληψης υγείας και στα εμβόλια μιας και στο επιχειρηματικό τους πλάνο οι πολίτες πρέπει να  είμαστε ισόβια αγοραστές. Αφού μεγιστοποίησαν το κέρδος από όσα πωλούν στρέφονται τώρα στην δημόσια υγεία, δηλαδή: “αγοράζω υπηρεσίες ακόμα κι όταν είμαι υγιής”.»

Τι να σας πούμε εμείς μετά από όλα τα παραπάνω; Το αυτονόητο, που όπως λέγαμε και στην αρχή, είναι μια έννοια που σήμερα μοιάζει να έχει χάσει όλη τη δύναμη της σημασίας της: να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αγοράζει το νερό, να μην αφήσουμε τα παιδιά μας να πουν το νερό- νεράκι.

 Πηγή: NaturaΝrg #47

 

Sas-endiaferei_arrow

Υδατικό αποτύπωμα: Εντοπίζοντας τη μαύρη τρύπα του «λευκού» χρυσού

Τα 7 θαύματα του νερού

22 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Νερού – Αλήθειες και ψέματα για το διάφανο χρυσό

Αννυ Μητροπούλου: Γιορτάζοντας (;) και φέτος την παγκόσμια Ημέρα για το Νερό