petlove

Τρώει, πίνει αλλά χάνει βάρος. Γιατί;

Αναρτήθηκε τη Κατηγορία: PetLove.

Αλέξανδρος Κουτίνας, DVM, PhD, DECVD, Καθηγητής Παθολογίας Ζώων Συντροφιάς, Κτηνιατρική Σχολή ΑΠΘ

Διαβήτης στο σκύλο; Αν είναι δυνατόν! Κι όμως είναι. Αν μάλιστα είναι μικρόσωμης ράτσας, έχει και τα χρονάκια του, καλό είναι να παρακολουθείτε τη συμπεριφορά του. Τρώει πολύ, πίνει πολύ νερό και ταυτόχρονα χάνει βάρος. Αν δεν θέλετε να χάσετε το ζώο σας, τρέξτε στον κτηνίατρο.

Ο σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ) τις περισσότερες φορές εμφανίζεται στις μικρόσωμες φυλές και μάλιστα στις μεσήλικες και υπερήλικες σκύλες. Ο ινσουλινοεξαρτώμενος ΣΔ (τύπος I) οφείλεται στην έλλειψη της ινσουλίνης εξαιτίας της ιδιοπαθούς εκφύλισης των β-κυττάρων της ενδοκρινούς μοίρας του παγκρέατος ή της καταστροφής τους από χρόνια παγκρεατίτιδα. Ο ΣΔ που δεν εξαρτάται από την έλλειψη της ινσουλίνης (τύπος ΙΙ) οφείλεται στη δράση άλλων ορμονών που την ανταγωνίζονται. Συγκεκριμένα, εμφανίζεται στο σύνδρομο Cushing (ενδογενής υπερπαραγωγή κορτιζόνης), δύο μήνες μετά την περίοδο της σκύλας (προγεστερόνη) ή σε ζώα που τους χορηγούνται προγεσταγόνα (αναστολή οίστρου) ή κορτιζόνη. Ο συχνός στον άνθρωπο ή στη γάτα τύπος ΙΙ του ΣΔ, που συνδέεται με την παχυσαρκία και τον τρόπο ζωής, σπάνια εμφανίζεται στο σκύλο.
Στον απλό ΣΔ, ο σκύλος εμφανίζει πολυφαγία, πολυδιψία, πολυουρία και χάνει προοδευτικά βάρος. Δεν είναι όμως λίγα τα ζώα που εμφανίζουν καταρράκτη στα μάτια και στη συνέχεια τυφλώνονται, καθώς και ουρολοιμώξεις. Στην εργαστηριακή εξέταση του αίματος και των ούρων κατά κανόνα διαπιστώνονται υπεργλυκαιμία, υπερλιπιδαιμία και γλυκοζουρία. Ο κετοξεωτικός (μεταβολική οξέωση από κετοναιμία) και ο υπεροσμωτικός ΣΔ (έντονη υπεργλυκαιμία) που εμφανίζονται όταν συνυπάρχουν διάφορες παθολογικές καταστάσεις (π.χ. οξεία παγκρεατίτιδα, λοιμώξεις, καρδιακή ή νεφρική ανεπάρκεια) ή χορηγηθούν από λάθος διαβητογόνα φάρμακα, εκδηλώνονται με ανορεξία, λήθαργο ή κώμα (διαβητικό κώμα), εμετούς, διάρροια, έντονη μυϊκή αδυναμία και βαριά αναπνοή, και πολλές φορές έχουν θανατηφόρα κατάληξη.
Στον τύπο Ι, η θεραπεία περιλαμβάνει την εφ΄όρου ζωής και σε καθημερινή βάση χορήγηση ινσουλίνης με υποδόρια ένεση, τη διατροφή με βιομηχανοποιημένες τροφές ειδικής σύνθεσης και τη συχνή άσκηση του ζώου. Η χορήγηση διαφόρων αντιδιαβητικών φαρμάκων από το στόμα πρέπει να αποφεύγεται ,επειδή έχουν μικρή αποτελεσματικότητα και προκαλούν πολλές παρενέργειες στο σκύλο.
Στον τύπο ΙΙ, αρκετές φορές αρκεί η διακοπή της χορήγησης των διαβητογόνων ορμονών, η θεραπεία της υπεύθυνης ενδοκρινοπάθειας ή η στείρωση των θηλυκών ζώων για την οριστική θεραπεία της νόσου. Χωρίς αμφιβολία, η διάγνωση, η θεραπευτική αντιμετώπιση και η παρακολούθηση του διαβητικού σκύλου είναι αποκλειστική υπόθεση του κτηνιάτρου.

Για καλό έλεγχο της υπεργλυκαιμίας, την αποφυγή επιπλοκών και την εξασφάλιση καλής ποιότητας ζωής στο διαβητικό σκύλο, εκείνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να παρακολουθείτε καθημερινά την όρεξη, την κατανάλωση νερού, την ούρηση και τη γενικότερη διάθεση του ζώου σας και προπαντός να έχετε στενή συνεργασία με το θεράποντα κτηνίατρο.

Πηγή: NaturaNrg #25