Αρχική Life Αδελαΐς: Όταν ο Θηλασμός συνάντησε τις ουλές του Καρκίνου

Αδελαΐς: Όταν ο Θηλασμός συνάντησε τις ουλές του Καρκίνου

Αδελαΐς: Όταν ο Θηλασμός συνάντησε τις ουλές του Καρκίνου

Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού. 

1 έως 7 Νοεμβρίου γιορτάζεται στην Ελλάδα η «Εβδομάδα του μητρικού θηλασμού». 

της Κλειώς Βαφιά, ανεξάρτητη μαία
της Σοφίας Τζαμαρία, ανεξάρτητη μαία

Υπάρχουν γυναίκες που έζησαν, ζουν και ίσως ζήσουν ιδιαίτερες μάχες ή ταξίδια ζωής…

Όλες οι ιστορίες των ανθρώπων είναι μοναδικές και διαφορετικές. Κάποιες όμως ιστορίες που συναντάς κάποια στιγμή στη ζωή, τις ακούς με κομμένη την ανάσα, τις ζεις από κοντά, τις φροντίζεις, τις υποστηρίζεις, ή παραμένεις κάπου εκεί στη άκρη να συνεχίζεις να τις θαυμάζεις. Να σου θυμίζουν τη γενναιότητα, τη δύναμη, το σθένος, την επιμονή, την πίστη, την ελπίδα. Αδελαΐς: Όταν ο Θηλασμός συνάντησε τις ουλές του Καρκίνου

Αυτές οι ιστορίες αξίζει να γράφονται και να διαδίδονται γιατί, εκεί έξω καμιά γυναίκα, κανένα άτομο δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο. Είναι οι φωνές της ελπίδας σε δυσκολίες, σε μάχες, σε συγκλονιστικούς αγώνες ζωής… Αδελαΐς: Όταν ο Θηλασμός συνάντησε τις ουλές του Καρκίνου

Η Αδελαΐς είναι η περίπτωση που συναντάς και ανυπομονείς να ακουστεί η ιστορία της όσο μακριά γίνεται. Ήρθε ο καιρός αυτό να γίνει! 

Με ένα τηλέφωνο ρωτάς: «Είσαι έτοιμη;» «Μπορείς;» και πίσω από τα ακουστικό μια δυνατή γενναία φωνή σου λέει: «Και βέβαια εννοείται!!». Την ακούς και δε σταματάς να νιώθεις αυτή τη γενναιότητα που έδειξε και δείχνει.. Τη γενναιότητα που διδάσκει στα παιδιά της.

Πάμε να μάθουμε την υπέροχα μοναδική ιστορία της Αδελαΐδας…

Σε ευχαριστούμε ξανά για την κατάθεση των πιο δύσκολων και συγκλονιστικών στιγμών της ζωής σου.

Με ποιο τρόπο ανακάλυψες ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα;

Παρακολουθούσα το στήθος μου από την ηλικία των 21 ετών, που ήταν και η πρώτη μου μαστογραφία μετά από σύσταση γιατρού. Είχα ανέκαθεν υπερβολικά πυκνούς μαστούς με αποτέλεσμα να μην είναι ευδιάκριτο το οποιοδήποτε πρόβλημα. Είχα ινοαδενώματα για χρόνια που τα παρακολουθούσα. Ένα από αυτά στην πορεία έγινε καρκίνος.

Πότε διαγνώστηκες με καρκίνο του στήθους;

Το ανακάλυψα μια μέρα που έφτασα σπίτι και πήγα να κάνω μπάνιο, έβγαλα το πάνω μέρος του μαγιώ και ήταν γεμάτο αίμα το δεξί στήθος. Αιμορραγούσα από τη θηλή! Έζησα την φράση: «Μου κόπηκαν τα πόδια». Στην κυριολεξία γονάτισα δεν μπορούσα να κρατηθώ όρθια. Ήξερα πως έχω καρκίνο.

«Ήμουν 29 ετών … οι γιατροί ήταν σίγουροι πως δεν πρόκειται για κακοήθεια, κυρίως λόγω ηλικίας, αλλά τελικά έκαναν λάθος.»

Τι σε βοήθησε να πάρεις δύναμη για να ανταπεξέλθεις σ’ αυτή την κατάσταση;

Πάντα προσευχόμουν, κι έτσι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να προσευχηθώ. Ξεκάθαρα η επαφή μου με τον Θεό. Η προσευχή και η βοήθεια του πνευματικού μου.

Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις σου και τα συναισθήματα;

Δεν είχα συγκεντρωμένες σκέψεις και άργησα να το συνειδητοποιήσω. Μου πήρε χρόνο να το δεχτώ. Θυμάμαι, πάντως, πως το πρώτο πράγμα που ρώτησα όταν τελικά είχα στα χέρια μου τη μαστογραφία που έδειχνε τον καρκίνο, ήταν αν θα μπορούσα στο μέλλον να γίνω μαμά.

Ποια ήταν η διαχείριση που ακολουθήθηκε; 

Η ιατρική διαχείριση ήταν να χειρουργηθώ αμέσως. Το πρώτο χειρουργείο ήταν ογκεκτομή δεξιού μαστού και αφαίρεση λεμφαδένων, ώστε να ορίσουν και το στάδιο της νόσου. Όταν βγήκε και η βιοψία που έδειχνε τρομερά επιθετική μορφή (τριπλά αρνητικός) ο γιατρός μου ήταν κάθετος στο να κάνω μαστεκτομή. Εγώ δεν το σκέφτηκα και ζήτησα να μου αφαιρέσει και τους δυο μαστούς. Η απάντηση του ήταν “Και αν κάνεις παιδί πώς θα το θηλάσεις;”. Όπως καταλαβαίνετε τότε, μου φαινόταν αδύνατο ένα τέτοιο σενάριο.

Μετά το χειρουργείο ποιες ήταν οι σκέψεις σου;

Ψυχολογικά, η διαχείριση του προβλήματος ήταν προσευχή, απομόνωση, συγχώρεση, παρά πολύ συζήτηση με τον πνευματικό μου ώστε να αποδεχτώ το οποιοδήποτε σενάριο, είτε καλό είτε κακό… Στην αρχή δοκίμασα συνεδρίες με ψυχολόγους αλλά δεν ηρεμούσε η ψυχή μου. Ήθελα άλλη αντιμετώπιση. Το θέμα είναι πως ξεκινούσα ξανά από το μηδέν.

«Έπρεπε να με φροντίσω σα μωρό, να με μεγαλώσω και να με μάθω να ζω διαφορετικά»

Πως ένιωσες για το σώμα σου μετά το χειρουργείο;

Μετά το πρώτο χειρουργείο δεν είχα συνειδητοποιήσει πολλά, γιατί δεν είχα χάσει το στήθος μου. Στο δεύτερο θυμάμαι γύρισα σπίτι, είδα την τομή που ήταν ακόμα με τις γάζες, και πόνεσα γιατί αναρωτήθηκα ποσό κακό μου έκανα και δεν με πρόσεξα. Για μένα ο καρκίνος είναι ψυχοσωματική νόσος. Εκείνη την ημέρα έκλαψα πολύ. Αλλά δεν έκλαψα ξανά ΠΟΤΕ για το στήθος μου, ήθελα μόνο να γίνω καλά. Δεν με ένοιαξε επίσης το αισθητικό κομμάτι καθόλου. Η ζωή μου ήταν πολύ σημαντικότερη.

Ποιοι ήταν αυτοί που σε στήριξαν;

Αχ… Ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα. Θα αναφέρω ξανά τον πνευματικό μου, και τις φίλες μου. Εξαφανίστηκαν πολλοί πάντως. Με κοιτούσαν σαν να ήμουν ήδη πεθαμένη και το έβλεπα στα μάτια τους. Εγώ, αυτό δεν το άντεχα, όποτε σταμάτησα κι εγώ να έρχομαι σε επαφή με αυτά τα άτομα. Αλλά φάνηκαν ποιοι είναι πραγματικοί φίλοι.

Ποια ήταν τα πλάνα σου σχετικά με τη μητρότητα;

Πάντα ήθελα να γίνω μαμά. Ήλπιζα πως θα γίνει ένα θαύμα και θα το ζήσω! Μόλις τελείωσα τις θεραπείες, έκανα εξετάσεις στον Δημόκριτο, που ήταν δωρεά από το “Άλμα Ζωής”, για να δω αν έχω το γονίδιο Brca 1-2, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου. Τελικά δεν το είχα, άρα ήμουν ακόμη ένα βήμα πιο κοντά στις πιθανότητες. Επίσης, πολύ βασικό υπήρξε ότι δεν ήταν ορμονοεξαρτώμενος ο καρκίνος μου.

Είχες κάποια ενημέρωση σχετικά με τη μητρότητα και κατ’ επέκταση με το θηλασμό;

Δεν είχα καμία ενημέρωση για το θηλασμό. Μετά τον καρκίνο έψαχνα να βρω άρθρα μόνη μου. Δεν υπήρχε καμία ενημέρωση από πουθενά, ίσα ίσα ότι άκουγα ήταν αποτρεπτικό! Τελικά βρήκα κάποιες έρευνες από αμερικανικές ιστοσελίδες και μαρτυρίες γυναικών που θήλασαν με έναν μαστό μετά από καρκίνο, κι έτσι όταν έμεινα έγκυος ξεκίνησα να διαβάζω και να ενημερώνομαι πάρα πολύ.

Μετά από πόσο χρονικό διάστημα από το χειρουργείο ήρθε το πρώτο σου παιδάκι;

Έμεινα έγκυος 3,5 χρόνια μετά από τη διάγνωση. Όταν είπαμε με τον σύντροφό μου να ξεκινήσουμε την προσπάθεια ήμουν σίγουρη πως δεν είμαι γόνιμη λόγω των χημειοθεραπειών, αλλά τελικά συνέβη αμέσως!

Ποιος σε στήριξε κατά τη διάρκεια της περιγεννητικής σου φροντίδας; 

Σίγουρα είχα την στήριξη της μαίας μου (Κ.Β) και της καλής μου φίλης που ήταν επίσης μακροχρόνια θηλάζουσα και ήταν εκεί σε κάθε πρόβλημα που προέκυπτε (αλλεργίες, κολικοί, άλματα ανάπτυξης) όπως επίσης και μιας ομάδας στο Facebook, την πιο γνωστή (Πανελλήνιο Δίκτυο Εθελοντικών Ομάδων Υποστήριξης Θηλασμού και Μητρότητας).

Πώς ήταν η πρώτη εγκυμοσύνη σου;

Η αλήθεια είναι, πως όταν έμεινα έγκυος με έπιασε πανικός. Άρχισα να σκέφτομαι μήπως πάει κάτι λάθος, είτε με το μωρό, είτε με την υγεία μου. Αλλά όλες οι εξετάσεις έβγαιναν καλές και ηρεμούσα αμέσως. Μετά την 7η εβδομάδα βέβαια, άρχισαν οι εμετοί 24 ώρες το 24ωρο, όποτε δεν είχα και περιθώρια να σκεφτώ και πολλά, ήμουν σε κακή κατάσταση. Αυτό συνέχιζε ακόμη και μετά τον 4ο μήνα και αναγκάστηκα να ακολουθήσω μια φαρμακευτική αγωγή, γιατί είχα υπερέμεση κύησης. Η εγκυμοσύνη μου όμως, πέρα από αυτό το κομμάτι, ήταν πολύ καλή. Δεν υπήρχαν κίνδυνοι ή άλλα προβλήματα.

Πώς ήταν ο πρώτος τοκετός σου;

Είχα αποφασίσει να γεννήσω στο σπίτι, όσο περνούσε ο καιρός ήμουν ακόμη πιο σίγουρη πως θα τα καταφέρω. Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Λόγω εμπειρίας με τα νοσοκομεία, δεν χωρούσε στο μυαλό μου πως κάτι τόσο όμορφο, θα γινόταν σε μια παγωμένη αίθουσα, με μένα ακινητοποιημένη, χωρίς να χαρώ αμέσως το πλάσμα μου.

Ξεκίνησε ο τοκετός στο σπίτι… Δευτέρα ξημερώματα, με κολλημένη διαστολή τραχήλου στα 4 εκατοστά, κατέληξα στο μαιευτήριο γιατί είχα πια εξαντληθεί. Εκεί το παλέψαμε, αλλά τελικά μετά από 3 μέρες δεν άντεξα.

Δεν συνεργάστηκε το σώμα μου; Το μωρό μου ίσως να έβγαινε και λίγο στραβά; Τελικά, έκανα καισαρική και έπαθα ατονία μήτρας όπου έχασα αίμα και μου έγινε και μετάγγιση. Δεν ήταν ευχάριστη εμπειρία, η αλήθεια είναι. Αλλά με το που είδα το μωρό τα ξέχασα όλα.

«Τη θήλασα αμέσως με το που γέννησα, πριν την μετάγγιση και δεν πίστευα πως το μωρό τρέφεται από εμένα!»

Σαφώς έπαιξε ρόλο η μαία μου, που πήρε το μωρό απευθείας και το έβαλε στο στήθος μου, και επέμενε να μείνει μαζί μου τουλάχιστον για μια ώρα, πριν με μεταφέρουν στην ανάνηψη. Έκανα καιρό να δεχτώ πως δυστυχώς δεν γέννησα σπίτι. Αλλά όπως και να έχει,

“οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο σώμα μου Που μετά από τόση ταλαιπωρία έδωσε ζωή σε έναν άνθρωπο.”

Πώς ήταν οι πρώτες μέρες στο σπίτι και ο θηλασμός; 

Οι πρώτες μέρες ήταν ομολογώ δύσκολες γιατί έδινα παράλληλα πολλές «μάχες». Για αρχή, ήμουν η τρελή που επιμένει να θηλάσει το παιδί της ενώ έχει ένα στήθος (“μα, πώς θα χορτάσει;”), και φυσικά δεν πίστευε κανείς πως θα τα καταφέρω, μέχρι να δουν το μωρό να παίρνει ραγδαία βάρος μόνο από το γάλα μου! Σαφώς πονούσα αδιανόητα στην θηλή, αλλά πέρασε ο πόνος μια εβδομάδα αργότερα. Έκανα υπομονή και είχα επιμονή. Μετά από τόση ενημέρωση που είχα για το μητρικό γάλα και τον καρκίνο μου, δεν υπήρχε περιθώριο να κάνω κάτι άλλο. Ο θηλασμός και το μητρικό γάλα ήταν το πιο ισχυρό όπλο για να θωρακίσω το παιδί μου από οποιαδήποτε νόσο. Στο μυαλό μου απλά δεν υπήρχε εναλλακτική, για αυτό και ο θηλασμός δεν με ζόρισε.

Διαβάστε ακόμα ⇒ Θηλασμός: Το επόμενο θαύμα, μετά τη ζωή!

Πώς ήσουν κατά τη διάρκεια της λοχείας; 

Η άλλη μάχη, και η πιο δύσκολη για την ακρίβεια, είναι πως μάλλον πέρασα επιλόχειο κατάθλιψη γιατί έκλαιγα όλη μέρα κάθε μέρα για μήνες… Φοβόμουν μην αρρωστήσω και δεν είμαι εκεί για το παιδί μου. Σε εμένα, όμως, ο θηλασμός βοήθησε και ψυχολογικά.

«Ήταν μια φωτεινή φωλιά η αγκαλιά μας. Εκεί βρισκόταν ο Θεός γιατί ήταν το ζωντανό θαύμα… αναθαρρούσα όποτε έπεφτα.»

Πόσο κράτησε αυτό το ταξίδι του θηλασμού;

Την κόρη μου την θήλασα 3 χρόνια. Μετά, έμεινα έγκυος όπου θήλαζα παράλληλα, και μετά τον δεύτερο τοκετό μου θήλασα και τα δυο για τους πρώτους 5 μήνες. Δεν ήταν εύκολο, γιατί υπάρχει μόνο ένα στήθος και η μεγάλη μου, λόγω του ερχομού του νέου μέλους της οικογένειάς μας, ήθελε να θηλάζει πολύ, όποτε στερούσε χρόνο από το νεογέννητο που είχε προτεραιότητα. Δυστυχώς, την κόρη μου την αποθήλασα χωρίς να είναι έτοιμη, και κάπως απότομα και είναι κάτι που ακόμα και τώρα με βαραίνει και με κάνει να νιώθω τύψεις. Το δεύτερο παιδάκι μου το θηλάζω μέχρι σήμερα. Θηλάζω συνεχόμενα εδώ και 5 χρόνια!

Ποια είναι τα σχόλια που είχες δεχτεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στη μητρότητα και το θηλασμό;

Τα σχόλια… Υπήρξαν μερικά σκληρά σχόλια όταν έμεινα έγκυος, όπως το ότι πάω να κάνω παιδί και δεν σκέφτομαι πως θα το αφήσω ορφανό, ότι είμαι εμμονική με το θηλασμό επειδή έχω ψυχολογικά λόγω της νόσου, αλλά και πολλά ακόμα, που δεν με πτόησαν όμως ποτέ! Υπήρχαν σαφώς και πολλοί που με υποστήριξαν και με ενθάρρυναν να συνεχίσω, όπως ο σύντροφός μου, που επίσης είναι πλήρως ενημερωμένος για τα καλά του θηλασμού και με στήριξε όσο κανείς. Ήταν πάντα σύμμαχός μου σε όλο αυτό.

Τι ήταν αυτό που σε έπεισε περισσότερο από όλα και αποφάσισες να θηλάσεις για τόσο διάστημα; 

Διάβασα τόσα πολλά για το καλό που κάνει στον οργανισμό του παιδιού το μητρικό γάλα! Όχι μόνο για τον μύθο ότι μετά τους 6 μήνες το γάλα γίνεται νερό! Επίσης, ο μακροχρόνιος θηλασμός είναι τρομερή προστασία από τον καρκίνο του μαστού!!!! Τι άλλο να θέλω;;;!!!

Τι είναι αυτό που θα ήθελες να ξέρεις, πριν από όλη αυτή την εμπειρία; 

Θα ήθελα να ξέρω, πως όταν κρατάμε τον πόνο μέσα μας χωρίς να ξεσπάμε, τον σωματοποιούμε. Η ζωή μας περνάει πολύ γρήγορα, και δεν πρέπει να χάνουμε χρόνο με θυμό, χωρίς συγχώρεση και με ανθρώπους ακατάλληλους για την ψυχή μας.

«Για να είμαστε καλά σωματικά, πρέπει πρώτα να είναι καλά η ψυχή μας.» 

Ποιο είναι το μήνυμα που θες να στείλεις σε κάθε γυναίκα που μάχεται με τον καρκίνο; 

Σε όσες μάχονται με τον καρκίνο, έχω να πω πως όλοι είμαστε θνητοί! Δε διαφέρουμε μεταξύ μας, και δεν ξέρουμε και ούτε θα ξέρουμε ποιο θα είναι το μέλλον. Άρα, ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε! Ζούμε την κάθε μας στιγμή στο έπακρο και κάνουμε βηματάκια. Απολαμβάνουμε το κάθε τι ασήμαντο στην καθημερινότητά μας, γιατί μέσα από αυτό μαθαίνουμε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Όσο για εκείνες που ζουν τις χημειοθεραπείες, θέλω να πω υπομονή γιατί θα περάσει… Η προσέγγιση στο θέμα «καρκίνος» είναι εντελώς προσωπική, εγώ το αντιμετώπισα πνευματικά. Δεν μπορώ όμως να συμβουλεύσω κάποιον που δεν πιστεύει να προσευχηθεί.

«Αλλά έχω να πω πως το να ηρεμεί η ψυχή ενός ανθρώπου που νοσεί, είναι η ίδια η θεραπεία!!!!»

Ποιο είναι το μήνυμα που θες να στείλεις σε κάθε γυναίκα που θέλει να θηλάσει;

Διαβάστε!!!! Ενημερωθείτε!!!!! Μορφωθείτε!!! Αν το θέλετε πραγματικά θα το καταφέρετε. Αρκεί να γλιτώσετε από τις παγίδες που θα σας βάλει σίγουρα το σύστημα, και ξέρουμε ποιες είναι αυτές, ειδικά στα μαιευτήρια. Όμως, εδώ θέλω να πω πως σέβομαι πάρα πολύ όλες τις μαμάδες, είτε επιλέξουν να θηλάσουν, είτε όχι. Το σημαντικότερο για τα μωρά μας είναι η αγάπη και η αγκαλιά χωρίς όρια!

«Δεν πρέπει να έχει η αγάπη όρια και οι αγκαλιές ρολόι!!»

Τι είναι αυτό που θέλεις να μην ξεχάσουν τα παιδιά σου όταν θα είναι εκείνα γονείς;

Στα παιδιά μου έχω να πω, πως μόνο με ενσυναίσθηση και αγάπη άνευ όρων, γίνονται τα παιδιά υγιείς ενήλικες. Όταν στερούμε το πιο σημαντικό πράγμα από τα μωρά – την αγκαλιά και την άνευ όρων αγάπη – πώς περιμένουμε μετά να μας δώσουν τα αντίστοιχα …

«Αγάπη, αγάπη, αγάπη και πάλι αγάπη!» 

Διαβάστε επίσης ⇒ Διατροφικό & μεταβολικό περιβάλλον το κλειδί για την πρόληψη του καρκίνου

Καρκίνος του μαστού 

Το 2020 παγκοσμίως, διαγνώστηκαν 2.3 εκατομμύρια γυναίκες με καρκίνου του μαστού και καταγράφηκαν 685.000 θάνατοι στο τέλος του 2020. Περίπου 7.8 εκατομμύρια γυναίκες είχαν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού μέσα στην τελευταία 5ετία. Στην Ελλάδα, περίπου 7.800 γυναίκες διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο με καρκίνο του μαστού. (Άλμα Ζωής 2021)

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματική, ειδικά όταν η νόσος εντοπιστεί έγκαιρα. (WHO 2020)

Κύηση μετά από καρκίνο μαστού 

Μια μετα-ανάλυση που πραγματοποιήθηκε το 2020 από τον E. Blondeaux και τους συνεργάτες του, ανέλυσαν τα αποτελέσματα 39 μελετών που εξέταζαν την εγκυμοσύνη μετά από καρκίνο του μαστού. Οι μελέτες περιελάμβαναν περισσότερες από 8 εκατομμύρια γυναίκες από τον γενικό πληθυσμό, περισσότερες από 57.700 γυναίκες που διαγνώστηκαν με καρκίνους άλλους από τον καρκίνο του μαστού, περισσότερες από 114.500 γυναίκες που διαγνώστηκαν με καρκίνο του μαστού.

Οι ερευνητές εξέτασαν, πιθανότητες εγκυμοσύνης μετά από καρκίνο του μαστού, αποτελέσματα για τις μητέρες και τα μωρά, επιβίωση χωρίς ασθένεια (υποτροπή), συνολική επιβίωση (πόσο καιρό ζει ένα άτομο, ανεξάρτητα από το αν ο καρκίνος του μαστού επανέρχεται ή όχι).

Σε σύγκριση με τις γυναίκες του γενικού πληθυσμού, οι γυναίκες που είχαν λάβει θεραπεία για καρκίνο του μαστού είχαν 60% λιγότερες πιθανότητες να μείνουν έγκυες ** (ο ερευνητής αναφέρει ότι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι παραπλανητικό, γιατί δεν ρωτήθηκαν αυτές οι γυναίκες αν ήθελαν να κάνουν παιδιά), είχαν περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρό χαμηλού βάρους, ήταν πιο πιθανό να έχουν ένα μωρό μικρό για την ηλικία κύησης, είχαν περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν πρόωρα, είχαν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν καισαρική τομή. Σε σύγκριση με τις γυναίκες του γενικού πληθυσμού, οι γυναίκες που είχαν λάβει θεραπεία για καρκίνο του μαστού ΔΕΝ είχαν υψηλότερο κίνδυνο για συγγενείς ανωμαλίες, αποβολές, αιμορραγία πριν ή μετά τον τοκετό, οποιαδήποτε άλλη επιπλοκή εγκυμοσύνης ή τοκετού.

Αδελαΐς: Όταν ο Θηλασμός συνάντησε τις ουλές του Καρκίνου

Θηλασμός μετά από καρκίνο μαστού 

Mία έρευνα μεταξύ 32 ασθενών με καρκίνο μαστού στην Ιταλία, που ολοκλήρωσαν την εγκυμοσύνη τους μετά τη διαχείριση του καρκίνου του μαστού για να εξετάσουν την περίοδο της γαλουχίας και την επιρροή της στην έκβαση του καρκίνου του μαστού, έδειξε ότι ο θηλασμός δεν φάνηκε να έχει καμία επιζήμια επίδραση στην έκβαση του καρκίνου του μαστού.(Azim et al. 2010)

Σε μια άλλη μελέτη 102 γυναικών από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Πορτογαλία που πέτυχαν εγκυμοσύνη μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού, τα πιο συχνά θέματα ήταν οι αβεβαιότητες και οι φόβοι για τη δική τους υγεία και την ικανότητα να φροντίζουν τα παιδιά τους. (Goncalves et al. 2018)

Μια άλλη μελέτη αναφέρει ότι οι επιζώσες του καρκίνου του μαστού που επιχείρησαν να θηλάσουν είχαν κίνητρα παρά τις προκλήσεις, αλλά ήταν αρκετά εξαντλημένες με το να βασίζονται μόνο σε έναν μαστό και χρειάζονταν υποστήριξη. Μόνο μια μειοψηφία ήταν σε θέση να θηλάσουν αποτελεσματικά τα βρέφη τους λόγω πολλαπλών εμποδίων. Μερικές από αυτές τις προκλήσεις ήταν σωματικές (μονός στήθος, δευτερεύοντα προβλήματα υγείας), άλλες ψυχολογικές (φόβος αποτυχίας παροχής της καλύτερης φροντίδας στο παιδί τους, φόβος υποτροπής, μειωμένη εμπιστοσύνη στις σωματικές λειτουργίες) ή κοινωνικές (προκατάληψη από συγγενείς, φίλους και επαγγελματίες υγείας), αλλά μερικές ήταν κοινές προκλήσεις για όλες τις μητέρες που θηλάζουν. (Gorman et al. 2009)

Η Εταιρεία Μαιευτήρων και Γυναικολόγων του Καναδά αναφέρεται σε κατευθυντήρια οδηγία ότι, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο θηλασμός αυξάνει τον κίνδυνο επανεμφάνισης του καρκίνου του μαστού ή εμφάνισης δεύτερου καρκίνου του μαστού, ούτε ότι εγκυμονεί κινδύνους για την υγεία του παιδιού.(Helewa et al., 2002)

Αναφέρεται ότι οι γυναίκες θα πρέπει να ενημερώνονται ότι ο ετερόπλευρος μαστός μπορεί να παράγει γάλα επαρκές για ένα ή περισσότερα βρέφη. (Johnson & Mitchell, 2019)

ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Copyright φωτογραφίας: Αδελαΐς – Μαρία Tζινίκου

Πηγή Naturanrg #123 www.naturanrg.gr

Προηγούμενο άρθροΑνεξέλεγκτη η δηλητηρίαση της άγριας ζωής
Επόμενο άρθροNatura NRG 123