kardia-agapi-rigopoulou-Naturanrg

Εγώ η καρδιά μου ή αλλιώς: αγάπη!

Αναρτήθηκε στις: Κατηγορίες: Life, Προσωπική Ανάπτυξη, Ψυχολογία

Δεν είναι μεγάλο το διάστημα που αφήσαμε πίσω μας το Πάσχα και την Ανάσταση, και εύχομαι να μην το αφήσαμε μακριά από το μέσα μας… γιατί πέρα από την ελπίδα της Ανάστασης, δηλαδή την νοηματοδότηση μιας ισχυρότερης ζωής ως προς τον ασθενέστερο θάνατο, το Πάσχα είναι ίσως η πεμπτουσία της Αγάπης … Μέσω αυτής δε, εν τέλει επιτυγχάνεται η Ανάσταση, καθώς η Αγάπη «αναζωογονεί»…

♦ της Ειρήνης Ρηγοπούλου, Phd. Σύμβουλος επαγγελματικών & επιχειρηματιών στο χώρο του wellbeing & wellness, irigop@aegean.gr

Όμως, πόση Αγάπη … αντέχουμε;

Όχι, δεν διαβάσατε λάθος: κλείστε τα μάτια σας και συντονιστείτε με την Αγάπη… αρχίστε να την αισθάνεστε αργά, αλλά βαθιά και ουσιαστικά, σε κάθε κύτταρο σας, σε κάθε μέρος του σώματός σας, νιώστε τη ζέστη που προσφέρει, αισθανθείτε το «άνοιγμα» που δημιουργεί, βιώστε την πληρότητα που την ακολουθεί.

Μην αισθανθείτε την αγάπη, γίνετε Αγάπη, αποτελέστε την Αγάπη….

Όμορφη αίσθηση δεν είναι; … (πόσο καιρό άραγε είχατε να προσφέρετε στον εαυτό σας μια ανάλογη εμπειρία; )…. Και φανταστείτε τώρα, ότι η αίσθηση αυτή δεν αποτελεί την κατ’ εξαίρεση βιωματική εμπειρία μετά από την ενσυνείδητη κατεύθυνση του νου σε αυτή … παρά φανταστείτε την ως την αυτονόητη κατάσταση ύπαρξής σας..

Το αντέχετε; Μπορείτε να σας συνδέσετε με αυτή την κατάσταση ύπαρξης για το επόμενο διάστημα, ή ακόμη – ακόμη για το επόμενο διάστημα της ζωής σας; Ή μήπως ήδη άρχισαν να σας λείπουν: η ζήλια, η αίσθηση ανεπάρκειας, η αίσθηση μοναξιάς, η αίσθηση φόβου και ο θυμός; Γιατί μάλλον αυτό συμβαίνει: η συνήθειά μας στο να βιώνουμε σε ένα καθεστώς φόβου και αποκοπής από την πραγματική μας φύση, από τη φύση της αγάπης, είναι που μας συνδέει με την ύπαρξή μας. Έχουμε συνηθίσει, και γι’αυτό αισθανόμαστε πιο ασφαλείς και πιο οικεία, τη μικρότητά μας, και για το λόγο αυτό την αναπαράγουμε …

Προς Θεού, δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω (πόσο μάλλον ότι εγώ η ίδια δεν βιώνω) τα παραπάνω συναισθήματα – τα οποία εξάλλου είναι άμεσα συνδεδεμένα με τη φύση μας και αποτελούν πολύτιμα εργαλεία σύνδεσής μας με την εμπειρία της ζωής μας, όμως αυτό στο οποίο μας καλώ όλους σήμερα να κάνουμε είναι: να μην θεωρήσουμε εκείνη την κατάσταση ζωής ως την αυτονόητη και μοναδική επιλογή! Σας ζητώ να αμφισβητήσουμε την αποκλειστικότητα της στη ζωή μας…  Και μόνο η αμφισβήτηση αυτή, μας αποδεσμεύει και μας απελευθερώνει από μια στρεβλή εικόνα του εαυτού μας, των άλλων και της ζωής.

Αντίθετα, το βίωμα της αγάπης εμπλουτίζει την ύπαρξή μας, ακόμη και στις πιο «δύσκολες» καταστάσεις. Και η εξάσκηση μας στο βίωμα της αγάπης είναι που χρειάζεται ως «εφόδιο» ακριβώς γι’ αυτές, τις δύσκολες στιγμές, όπου ο πειρασμός της απόσχισης από αυτή καραδοκεί:  γιατί όλοι γνωρίζουμε εν τέλει ότι το βίωμα της αγάπης εμπεριέχει και άλλα βαθύτερα, προηγούμενα βιώματα: της κατανόησης, της αποδοχής και της συγχώρεσης…

Μόνο τότε μπορεί η αγάπη να αναδυθεί ως την αυτονόητη επιλογή μας στις δύσκολες ώρες. Για ποια αποδοχή και κατανόηση όμως μιλώ; Μα αυτή του εαυτού μας, της τρωτής και ατελούς φύσης μας, της μη τέλειας και αλάνθαστης προηγούμενης ζωής μας. Μπορούμε αυτά να τα αγαπήσουμε; Μπορούμε τη φύση μας να συγχωρέσουμε; Αν καλλιεργήσουμε το νου, τη ψυχή και το σώμα μας στην αγάπη μας μέσα από το δρόμο αυτό, όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν πιο εύκολα! …

Με αγάπη λοιπόν!

Πηγή: Naturanrg#105, www.naturanrg.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *