fbpx
dromos-ktiria

Εκκωφαντική Σιωπή

Αναρτήθηκε στις: Κατηγορίες: Life, NATURABuzz, Προσωπική Ανάπτυξη, Ψυχολογία

6:30 π.μ. στο δρόμο για το γραφείο…

Δεν είναι η συνηθισμένη μου ώρα, αποφασίζω να μην ακολουθήσω ούτε τη συνηθισμένη διαδρομή, νιώθω την επιθυμία να έχω μια νέα εμπειρία, καλύτερα νιώθω μια ανάγκη για κάτι τέτοιο. Τα σοκάκια της Ερμούπολης μου προσφέρουν επιλογές! Αποφασίζω να μην σκεφτώ, να ακολουθώ τα πόδια μου, όπου εκείνα με οδηγούν, αποφασίζω ούτε να αναρωτηθώ [πού; γιατί; πώς και έτσι;] εμπιστεύομαι τη διάθεσή μου, εμπιστεύομαι τη (δι-)αίσθησή μου…

♦ της Ειρήνης Ρηγοπούλου, Phd. Σύμβουλος επαγγελματικών & επιχειρηματικών στο χώρο του wellbeing & wellness, irigop@aegean.gr

Ακούω τον ήχο των βημάτων μου, ξαφνικά σαν οι αισθήσεις μου να οξύνονται, νιώθω το πρωινό αεράκι, περισσότερο σαν χάδι απαλό, σαν ένα γλυκό-ζεστό σάλι, ξέρετε εκείνο που υπήρχε κάπου στο σπίτι, στο πατρικό- αρώματα από τα λουλούδια που αφήνω πίσω μου με πλημμυρίζουν, σαν να με έραναν – σαν να έραναν το είναι μου κάτω από το δέρμα μου, βαθιά στη ψυχή μου…

Τα πουλιά ξυπνούν, είναι τότε που καλημερίζουν τη νέα μέρα, καλωσορίζουν το φως που ετοιμάζεται – από πού πηγάζει αυτή η δύναμη της φωνής τους, πόση πίστη στο νέο ξεκίνημα μπορεί να διαθέτουν ώστε να τιτιβίζουν εκκωφαντικά και ακούραστα επαναλαμβανόμενα αυτά τα μικροσκοπικά πλασματάκια;

Τα χρώματα των κτηρίων, του δρόμου, του ουρανού προσφέρουν μια αρμονία στο βλέμμα μου, ξεκουράζουν την ψυχή μου, σαν να συναρμολογούν ένα σκηνικό, να διαμορφώνουν ένα διάλογο: σε ποιον απευθύνεται άραγε αυτός ο διάλογος; Σε εμάς που γυρνούμε ανάμεσά τους ή μήπως είναι ένας διάλογος μεταξύ τους; Έχω την αίσθηση ότι αν ο διάλογος είναι δικός τους, έχουν καταφέρει αυτό που για πολλούς ανθρώπους είναι ξένο: τη μεταξύ τους επικοινωνία, τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση…

Η μυρωδιά από τα καλούδια που ο γειτονικός φούρνος ετοιμάζει με προσγειώνει σε γήινες αισθήσεις, όμως δεν πεινώ, αισθάνομαι χορτάτη από τα δώρα αυτού του πρωινού! Μια απόσταση 100 μέτρων, ένα καλάθι γεμάτο δώρα ζωής, υπερ-αρκετά για να αισθανθώ ευγνωμοσύνη και πληρότητα, γαλήνη… φτάνω στο γραφείο.

Τι πρόσφερα εγώ στις πηγές αυτών των δώρων;

Ίσως το βλέμμα αγάπης και εκτίμησης που πηγάζει από την καρδιά μου…[εγώ το πρόσφερα όμως ή ήταν εκείνα που μου το παρήγαγαν; ] αυτό το βλέμμα θα στραφεί σε λίγο στους φοιτητές μου, το άλλο ανεκτίμητο «μπουκέτο» πλούτου που συναντώ στη ζωή μου!

Ευγνώμων….

*[πρωινές σκέψεις σαν αυτές που κατά καιρούς έχουμε κάνει όλοι μας, όμως συχνά δεν τους δίνουμε το χώρο και το χρόνο στη ζωή μας προκειμένου να μας εξανθρωπίσουν! Ας σταθούμε ανάλογα μπροστά στα πολλά δώρα που το σύμπαν, η ζωή μας προσφέρει, ας αφήσουμε τα δώρα αυτά να μας πλημμυρίσουν… καλημέρα!]

Δείτε επίσης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *