Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ

Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκα δεν είναι ψυχική διαταραχή, δεν μεταδίδεται και δεν κληρονομείται

Αναρτήθηκε στις: Κατηγορίες: Ασθένειες & Θεραπείες, Αυτοάνοσα, Ολιστικές Θεραπείες, Υγεία

Στο άκουσμα και μόνο της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας (ΣΚΠ), οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν άβολα. Ανήκει στις ασθένειες που προκαλούν τρόμο, γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να τη γνωρίσουμε καλύτερα.

Αναστάσιος Ωρολογάς, Καθηγητής Νευρολογίας Α.Π.Θ., Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας για τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας, www.gmss.gr

Η ΣΚΠ είναι μια χρόνια ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος.  Eμφανίζεται συνήθως  στην ηλικία των 20 και μέχρι τα 50.  Προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες από τους άνδρες σε αναλογία περίπου 2:1 και συχνότερα τη λευκή φυλή. Η σκλήρυνση κατά πλάκας έχει χαρακτηριστεί ως αυτοάνοση πάθηση άγνωστης αιτιολογίας. Η ΣΚΠ είναι μια πάθηση με πολλές μεταβολές. Η απομυελίνωση μπορεί να προσβάλει τόσο τα κινητήρια όσο και τα αισθητήρια νεύρα του κεντρικού νευρικού συστήματος και έτσι μπορεί να επιδράσει στην κίνηση, στην αφή ή στις άλλες αισθήσεις. Τα συμπτώματα διαφέρουν πολύ ανάλογα με το ποια νεύρα έχουν προσβληθεί. Μερικά είναι εμφανή, άλλα όμως, όπως η κούραση, η εναλλαγή διάθεσης, η απώλεια πρόσφατης μνήμης και η δυσκολία συγκέντρωσης είναι συνήθως συμπτώματα ακαθόριστα ή “κρυφά” που είναι δύσκολο να τα περιγράψουμε σε άλλους. Υπάρχουν όμως μερικά συμπτώματα κοινά σε πολλούς πάσχοντες, όπως:

  • Διπλωπία ή θάμπωμα στα μάτια
  • Αδυναμία ή ανικανότητα ενός ή και των δύο άκρων
  • Αλλαγή στην αίσθηση των χεριών ή των ποδιών, όπως π.χ. μούδιασμα – που συχνά περιγράφεται “σαν να περπατώ πάνω σε βαμβάκι”
  • Ζάλη ή αστάθεια
  • Κούραση δυσανάλογη προς τις δραστηριότητές μας ή απρόσμενη κούραση
  • Ανάγκη για συχνή ή επιτακτική ούρηση ή δυσκολία ούρησης

Είναι μια νόσος “προσωπική” σαν το δακτυλικό αποτύπωμα, όπου ο καθένας ακολουθεί τη δική του πορεία και δεν υπάρχουν δύο ίδιες περιπτώσεις πασχόντων. Μέχρι στιγμής δεν έχει ανακαλυφθεί η οριστική θεραπεία της, αλλά υπάρχουν φάρμακα που επιβραδύνουν την εξέλιξή της ή θεραπεύουν κάποια συμπτώματά της.
Λαμβάνοντας υπόψη την πρόοδο που έχει συντελεστεί στη διάγνωση, την παρακολούθηση και  τη θεραπευτική προσπάθεια αντιμετώπισης της ασθένειας την τελευταία 20ετία, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι σήμερα έχουμε καταφέρει να παρέμβουμε ευνοϊκά στη φυσική ιστορία της νόσου, χαρίζοντας στους ανθρώπους με ΠΣ καλύτερη ποιότητα ζωής.  Οι μισοί από τους πάσχοντες από Σκλήρυνση κατά Πλάκας σε διάστημα δεκαπέντε ετών από την εκδήλωση της νόσου έπρεπε να χρησιμοποιήσουν κάποια υποστήριξη για να κινηθούν. Αντίθετα, στην εποχή μας με τη χρήση φαρμάκων, η επιδείνωση μπορεί να καθυστερήσει έως και πέντε χρόνια ακόμα.
Οι ανοσοτροποποιητικές θεραπείες πρώτης επιλογής που χρησιμοποιούνται τα τελευταία 16 χρόνια (Ιντερφερόνη β-1a 22 mcg & 44 mcg υποδόρια, Ιντερφερόνη β-1a 30 mcg ενδομυϊκά, Ιντερφερόνη β-1b 250 mcg υποδόρια και oξική γλατιραμέρη 20 mg υποδόρια) μειώνουν τη συχνότητα των υποτροπών και επιβραδύνουν την  πορεία της νόσου. Στο πρόσφατο παρελθόν προστέθηκε στη θεραπεία ένα μονοκλωνικό αντίσωμα (natalizumab) με καλά αποτελέσματα στις υποτροπές και την εξέλιξη της αναπηρίας,  το οποίο όμως χορηγείται σε ασθενείς με πολύ ενεργό νόσο και στα φάρμακα δεύτερης επιλογής σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται καλά στις παραπάνω θεραπείες. Η χορήγηση πρέπει να επανεξετάζεται στα δύο χρόνια θεραπείας. Σαν τρίτη επιλογή έχουμε το ανοσοκατασταλτικό μιτοξανδρόνη για μέχρι ενάμισι χρόνο θεραπεία.
Παρόλη όμως την πρόοδο που έχει γίνει στη θεραπευτική προσέγγιση της ΠΣ υπάρχουν ακόμη πολλά που μπορούν να γίνουν. Αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον φάρμακα που θα έχουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, θα είναι ασφαλή και θα μπορούν να λαμβάνονται ευκολότερα από τον ασθενή. Κατά συνέπεια, στην ΠΣ υπάρχει ανάγκη για θεραπείες που χορηγούνται από το στόμα. Μέχρι αυτή τη στιγμή πέντε θεραπείες χορηγούμενες από το στόμα βρίσκονται σε διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης ή μόλις έχουν εγκριθεί για την αντιμετώπιση της υποτροπιάζουσας Πολλαπλής Σκλήρυνσης.
Μέχρι τώρα, δεν είναι σαφές το πώς θα λαμβάνονται οι θεραπευτικές αποφάσεις για τα νέα χορηγούμενα από το στόμα φάρμακα. Αυτές οι αποφάσεις πιθανότατα θα βασίζονται στη συνολική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας, της ασφάλειας, της ανοχής, της συμμόρφωσης, της ανάγκης για παρακολούθηση και της σχέσης αποτελεσματικότητας προς το κόστος.
Αναφ. Ralph Gold, CNS Drugs 2011;25(1):37-52

Ομοιοπαθητική αντιμετώπιση της ΣΚΠ

Η ομοιοπαθητική μπορεί να βοηθήσει ορισμένους ασθενείς με Σκλήρυνση κατά πλάκας. Ο βαθμός και ο χρόνος στον οποίο θα ωφεληθεί ένας ασθενής διαφέρει και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Η όποια πρόγνωση από ομοιοπαθητικής πλευράς για ένα συγκεκριμένο ασθενή (καλή ή μη-καλή πορεία) μπορεί να γίνει μόνο μετά τη λήψη του πλήρους ιατρικού και ομοιοπαθητικού ιστορικού του. Γενικά μιλώντας, θεωρούμε θετικούς προγνωστικούς παράγοντες τους παρακάτω:

  • μικρό χρονικό διάστημα από τη στιγμή της διάγνωσης της ΣΚΠ
  • αν ο ασθενής εμφανίζει υψηλό πυρετό στα οξέα επεισόδιά του (δηλαδή σε λοιμώξεις/ιώσεις παρουσιάζει θερμοκρασία σώματος μεγαλύτερη των 38 βαθμών Κελσίου)
  • νεαρή ηλικία του ατόμου
  • μη λήψη χημικών φαρμάκων για τη συγκεκριμένη νόσο
  • όχι κατάχρηση χημικών φαρμάκων γενικότερα (ιδίως αντιβιώσεων, κορτιζόνης, ορμονών)

Τα αποτελέσματα της ομοιοπαθητικής στα νευρολογικά συμπτώματα θα είναι φτωχά στις παρακάτω περιπτώσεις: αν υπάρχουν σοβαρές εγκατεστημένες παθολογοανατομικές βλάβες, εάν υπάρχει βεβαρυμένο κληρονομικό ιστορικό (γονείς ή συγγενείς πάσχουν από άλλες νευρολογικής φύσεως ασθένειες, αν απεβίωσαν σε νεαρή ηλικία λόγω άλλης σοβαρής παθολογίας), αν το διάστημα από τη διάγνωση της ΣΚΠ είναι μεγάλο, καθώς και ο ασθενής έχει λάβει χημικά φάρμακα (π.χ. κορτιζόνη, αντιβίωση) για πολλά χρόνια. Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, η ομοιοπαθητική μπορεί να ωφελήσει αρκετά τον ασθενή σε ψυχολογικό και διανοητικό τομέα. Να τονίσουμε το στοιχείο του πυρετού, δηλαδή είναι πολύ σημαντικό θετικό στοιχείο, αν ο ασθενής μπορεί να κάνει γενικά υψηλό πυρετό (σε λοιμώξεις, ιώσεις).
Σε βαριές ταχέα εξελισσόμενες μορφές μπορεί να χρειαστούν τα κάθε είδους χημικά φάρμακα σε συνεννόηση με Νευρολόγο για μια πρόσκαιρη βελτίωση-καθυστέρηση της ταχείας εξέλιξης αυτής, μεταθέτοντας την αντιμετώπιση με ομοιοπαθητική των τυχών καταπιέσεων στο εγγύς μέλλον, όταν πλέον ο κίνδυνος θα έχει καταλαγιάσει.
Ο ομοιοπαθητικός είναι πρωτίστως γιατρός, δεν υπάρχει δογματική αντιμετώπιση των ασθενών, και πάνω απ’ όλα προέχει η υγεία του ασθενούς και όχι η οποιαδήποτε θεραπευτική προσέγγιση.
Η ομοιοπαθητική ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, τον μεταβολισμό, και γενικότερα όλες τις λειτουργίες του οργανισμού. Άτομα στα οποία μόλις έχει εμφανιστεί η νόσος, έχουν πολλές πιθανότητες να ωφεληθούν σε σημαντικό βαθμό με την ομοιοπαθητική.

Πηγή: NaturaNrg #17

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *