Οι Δάσκαλοι της Αλλαγής .Ακούμε συχνά τη λέξη «εναλλακτικό».
Και πολλές φορές τη φοβόμαστε σαν να είναι κάτι ξένο, μακρινό, ίσως και επικίνδυνο. Σαν να αφορά μόνο εκείνους που δεν θέλ ουν να συμβιβαστούν.
♦της Μαρίας Δημητρακοπούλου Παιδαγωγού υπαίθριας εκπαίδευσης και βιωσιμότητας
♦της Μαρίας Δημητρακοπούλου Παιδαγωγού υπαίθριας εκπαίδευσης και βιωσιμότηταςΚάθε αλλαγή όμως στο «συνηθισμένο» χρειάζεται πρώτα κάποιον που έχει διαβάσει, έχει αναλύσει και κυρίως έχει πιστέψει βαθιά σε αυτό που προτείνει.
Μέχρι να φανούν οι πρώτοι καρποί, η αμφιβολία είναι αναπόφευκτη.
Αμφισβητούμε την επιλογή μας.
Αμφισβητούμε τον δρόμο.
Αμφισβητούμε τον εαυτό μας.
Στην παιδαγωγική, όμως, τι σημαίνει «εναλλακτικός»; Η εναλλακτική παιδαγωγική αναφέρεται σε εκπαιδευτικά μοντέλα που αποκλίνουν από το παραδοσιακό δασκαλοκεντρικό σύστημα, δίνοντας έμφαση στην αυτονομία, τη βιωματική μάθηση και τον σεβασμό στον ρυθμό ανάπτυξης κάθε παιδιού.
Μπορεί να αλλάξει ένα σύστημα χωρίς νέες ιδέες; Χωρίς ανθρώπους που τολμούν να δοκιμάσουν διαφορετικές προσεγγίσεις;
Στην εκπαίδευση σήμερα, οι εναλλακτικές παιδαγωγικές μέθοδοι δεν μοιάζουν πολυτέλεια μοιάζουν ανάγκη.
Όλο και περισσότεροι ζητούν μια ανάσα αλλαγής στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Κι όμως, οι ανησυχίες είναι υπαρκτές:
«Αν κάνει κάτι εναλλακτικό, θα μάθει τα βασικά όπως όλα τα άλλα παιδιά;»
«Αν μεγαλώσει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, θα μπορέσει να σταθεί στην υπάρχουσα πραγματικότητα;»
Αυτές οι σκέψεις δεν ανήκουν μόνο στους γονείς.Ανήκουν συχνά και στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Σε όσους θέλουν να δοκιμάσουν αλλά φοβούνται μήπως απογοητεύσουν τις προσδοκίες.
Διαβάστε ακόμα ⇒ Tο σχολείο της φύσης: γιατί τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν λερώνονται…
Οι δάσκαλοι της αλλαγής δεν απορρίπτουν τη γνώση. Την εξετάζουν.
Δεν παίρνουν τίποτα ως δεδομένο. Αμφισβητούν ακόμη και τα πιο «σίγουρα» γιατί γνωρίζουν πως κάθε παιδί είναι μοναδικό, και καμία μέθοδος δεν είναι απόλυτη.
Ο δάσκαλος της αλλαγής δεν είναι ρομαντικός ονειροπόλος. Είναι ερευνητής.
Παρατηρεί, δοκιμάζει, αναστοχάζεται. Βγαίνει έξω από το «κουτί» όχι από αντίδραση, αλλά επειδή είδε ότι το κουτί δεν χωρά όλα τα παιδιά.
Η εναλλακτική παιδαγωγική δεν σημαίνει έλλειψη δομής. Σημαίνει διαφορετική δομή.
Δεν σημαίνει άρνηση των βασικών γνώσεων. Σημαίνει ότι οι βασικές γνώσεις ριζώνουν μέσα από εμπειρία, κίνηση, φύση, σχέση.
Σε μια εποχή όπου τα παιδιά ασφυκτιούν από πληροφορία,
οι δάσκαλοι της αλλαγής καλλιεργούν νόημα. Σε έναν κόσμο ταχύτητας,
διδάσκουν ρυθμό. Σε ένα σύστημα που συχνά μετρά επιδόσεις,
εκείνοι καλλιεργούν σύνδεση.
Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι «αν το εναλλακτικό θα προετοιμάσει το παιδί για την πραγματικότητα» αλλά «ποια πραγματικότητα θέλουμε να δημιουργήσουμε για τα παιδιά μας».
