Ινδία: Ένα βιωματικό ταξίδι στη χώρα των αντιθέσεων

Αναρτήθηκε στις: Κατηγορίες: Life, Yoga, Αποδράσεις

Όποιος με γνωρίζει ξέρει ότι δεν φεύγω εύκολα μακριά απ’ την οικογένειά μου. Και σίγουρα όχι για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Έτσι, η απόφαση να ταξιδέψω στην Ινδία για έναν ολόκληρο μήνα δεν πάρθηκε ελαφρά τη καρδία.

⇒ της Μαρίας Χρυσοχεράκη, δασκάλα Iyengar Yoga, maria@pureyoga.gr

Φωτογραφίες: Shreyas Daflapurkar, Photoshoot and sponsored byBaya.fit-active wear

Για όσους από εμάς έχουμε αφιερώσει τη ζωή μας στην πρακτική και τη διδασκαλία της Iyengar παράδοσης, αυτό το ταξίδι αποτελεί γιορτή, ή αλλιώς μια επιστροφή στην πηγή. Βέβαια, το ταξίδι αυτό είναι αρκετά μεγάλο για να πει κανείς ότι θα πάει για μία ή δύο εβδομάδες.

Συνυπολογίζοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω, πήρα τελικά την μεγάλη απόφαση και ένα πρωί βρέθηκα στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» κι από κει, με μια στάση στην Κωνσταντινούπολη, στη Βομβάη.

Τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για αυτά που θ’ αντίκριζα βγαίνοντας απ’ το αεροδρόμιο. Η Ινδία κυριολεκτικά μ’ άρπαξε απ’ τα μούτρα. Μια απότομη προσγείωση σε μια χώρα αντιθέσεων που τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για αυτό που θα ζήσεις εκεί!

Τρομερή φασαρία και συνεχή κορναρίσματα στο δρόμο από τη μία, απίθανη ηρεμία και χαλαρότητα των κατοίκων από την άλλη. Βρώμικα και παλιά κτίρια που σε στεναχωρούν κοιτώντας τα, μια στεναχώρια που γρήγορα ξεχνάς γιατί εντυπωσιάζεσαι απ’ τις πολύχρωμες μπουγάδες που είναι απλωμένες παντού.

Πέρασα με το ταξί πολλά χιλιόμετρα γεμάτα χαμόσπιτα και γκρεμίσματα ανάμεσα στα οποία, όμως, ξεπροβάλουν επιβλητικά μεγαθήρια, που στεγάζουν εταιρείες ή σύγχρονες κατοικίες.

Και, εννοείται, ότι βλέπεις αγελάδες στο δρόμο, κάτω όμως από τεράστια διαφημιστικά tabloids που διαφημίζουν έναν άλλο τρόπο ζωής και δεν μπορείς παρά να σκεφτείς κοιτώντας τα «μα καλά, σε ποιόν απευθύνονται;»

Και μετά από αυτόν τον καταιγισμό εικόνων από τις πρώτες κιόλας ώρες της άφιξης μου, έφτασα  να κάθομαι στην κουζίνα – σαλόνι στο σπίτι που είχα νοικιάσει στην Pune και ν’ αναρωτιέμαι: «Τι κάνω εγώ εδώ; Και πώς θα περάσει ένας ολόκληρος μήνας, τη στιγμή που ήδη θέλω να πάω πίσω;» Παρηγορήθηκα με τη σκέψη ότι «είμαι κουρασμένη από το ταξίδι γι’ αυτό μου φαίνονται όλα τόσο βαριά. Άλλωστε αύριο θα πάω στο RIMYI (Ramamani Iyengar Memorial Yoga Institute) που το περιμένω εδώ και τόσο καιρό». Κι έτσι κάπως, τελείωσε η πρώτη μου μέρα στην Ινδία!

Το πρωί που ξύπνησα ένιωθα γεμάτη χαρά και ανυπομονησία, λες και πήγαινα πρώτη μέρα στο σχολείο. Στο δρόμο προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι όντως βρίσκομαι στην Ινδία(!) και ότι ζω μια εμπειρία μοναδικής αξίας.

Μόλις πέρασα την πόρτα της εισόδου ένιωσα πραγματικά σαν παιδί που πάει σε καινούριο σχολείο και βλέπει ομάδες ανθρώπων να γελάνε και να μιλάνε και να κινούνται με άνεση στο χώρο, ενώ εκείνο δεν ξέρει που και τι, και ελπίζει να το πάρει κάποιος απ’ το χέρι και να το οδηγήσει.

Αυτός ο κάποιος, στην δική μου περίπτωση, άκουγε στο όνομα Κάρλα και ήταν μια γλυκύτατη και ομιλητικότατη Αμερικανίδα, που βρισκόταν κι αυτή για πρώτη φορά στο Ινστιτούτο, αλλά είχε ήδη μείνει κάποιες μέρες εκεί, οπότε είχε μάθει τα βασικά. Και το σπουδαιότερο: ήταν πρόθυμη να τα δείξει και σε μένα!

Καθώς ανεβαίναμε παρέα τα σκαλιά κι άρχισε να φαίνεται η αίθουσα του πρώτου ορόφου (η διάσημη αίθουσα που βλέπουμε τόσο συχνά στις φωτογραφίες του B.K.S. Iyengar) ένιωσα δέος. Κυριολεκτικά! Δέος και τρομερή συγκίνηση.  Βλέπω φωτογραφίες με αυτήν την αίθουσα τόσα πολλά χρόνια κι εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να είχα μπει κι εγώ στην φωτογραφία!

Όταν μπόρεσα να κοιτάξω γύρω τα μάτια μου δεν χόρταιναν αυτά που έβλεπα και το μυαλό μου βρισκόταν σε υπερδιέγερση. Προσπαθούσα να επεξεργαστώ όλες τις πληροφορίες μαζί: άνθρωποι να κάνουν την πρακτική τους χρησιμοποιώντας τεράστια ποικιλία βοηθημάτων (μερικά δεν τα είχα ξαναδεί κι ανυπομονούσα να μάθω τη χρησιμότητά τους). Δάσκαλοι και μαθητές, όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά, να δουλεύουν για την καλύτερη κατανόηση και εξέλιξη τους. Και το σπουδαιότερο: δίπλα σου να κάνει πρακτική η Abhijata (εγγονή του Iyengar) και ο Raya (ένας από τους καλύτερους νέους μαθητές του) και να προσπαθούν κι αυτοί να βρουν τον τρόπο, όπως όλοι μας, ενώ την ίδια στιγμή να βοηθούν, όποιον έβλεπαν να είχε ανάγκη.

Όλο τον καιρό που έμεινα στην Ινδία είχα την ευκαιρία να κάνω μαθήματα με υπέροχους δασκάλους του Ινστιτούτου.

Πρώτος και καλύτερος ο Prashant Iyengar (ο γιος του B.K.S. Iyengar). Το μάθημα του δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Από το πρώτο μάθημα μας ξεκαθάρισε -σε ελεύθερη μετάφραση: «Νομίζετε ότι θα έρθετε εδώ και εγώ θα σας δώσω οδηγίες για την εκτέλεση των άσανας. Οι οδηγίες δεν χρειάζονται παρά μόνο για τους αρχάριους. Εγώ δεν σας δίνω οδηγίες για τις άσανας, σας προετοιμάζω γι’ αυτές».

Όσο εμείς κάναμε την εκάστοτε άσανα εκείνος έφερνε με τα λόγια του μια φιλοσοφική και εσωτερική προσέγγιση σε αυτό που κάναμε. Ήταν ενδιαφέρον αλλά και πολύ απαιτητικό μάθημα! Πρέπει να είσαι εκατό τις εκατό παρόν για να μαζέψεις τα διαμάντια που δίνει απλόχερα.

Η αγαπημένη μου, όμως, ήταν η Navaz Kamdin! Δίδασκε το μάθημα της Pranayama (αναπνευστικές ασκήσεις) κάθε Παρασκευή. Η γαλήνια φωνή και οι ξεκάθαρες οδηγίες της δημιουργούσαν μια ηρεμία στην ατμόσφαιρα και μια αίσθηση σταθερής ροής του μαθήματος. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι, πάντα, μου φαινόταν λίγη η μιάμιση ώρα που διαρκούσε το μάθημα!

Επίσης, είχα την ευκαιρία να βοηθάω στα ιατρικά μαθήματα  τρεις φορές την εβδομάδα. Αυτή κι ήταν εμπειρία! Στην αίθουσα κυριαρχούσε φαινομενικά χάος, το οποίο όμως ήταν απολύτως οργανωμένο.

Υπήρχαν γκρουπ με ανθρώπους που είχαν πρόβλημα στη μέση, γκρουπ με ανθρώπους που είχαν πρόβλημα με τον αυχένα και τους ώμους, υπήρχαν βαριές περιπτώσεις, και μέσα σε όλους αυτούς υπήρχαν πολλοί δάσκαλοι του Ινστιτούτου που τους οργάνωναν και τους βοηθούσαν.

Η καθημερινότητα, λόγω του προγράμματος μου στο Ινστιτούτο, ήταν αρκετά έντονη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν είχα το χρόνο να δω και ένα μικρό κομμάτι της περιοχής στην οποία έμενα.

Και λέω μικρό κομμάτι γιατί η Pune είναι μεγάλη περιοχή. Για την ακρίβεια, είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της Ινδίας και δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία της Μαχαράστρα μετά τη Βομβάη.

Όπως μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς, ως κλασσική μεγαλούπολη, η Pune έχει πολύ φασαρία και κίνηση στους δρόμους.

Αυτό, όμως, που μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα εκεί, ήταν το πόσο συχνά κορνάρουν –σχεδόν κάθε 30 δευτερόλεπτα χωρίς υπερβολή, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν πλήρως την ηρεμία και την κουβέντα που τυχόν έχουν με τον συνεπιβάτη τους. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται, γιατί οι Ινδοί χρησιμοποιούν την κόρνα σαν να μιλάνε. Το κορνάρισμα είναι γι’ αυτούς μια μορφή επικοινωνίας! Κορνάρουν και αυτό μπορεί να σημαίνει: «πρόσεχε, περνάω», «τώρα θα στρίψω», «κάνε στην άκρη για να χωρέσω», «έρχεσαι ανάποδα» και άλλα πολλά, όλα όμως μέσα στα πλαίσια της φυσιολογικής οδηγικής συμπεριφοράς. Με λίγα λόγια δεν βγάζουν το άχτι τους με το κορνάρισμα, όπως εμείς! Τέλειο;

Το ζευγάρι που με φιλοξένησε μου έλεγε ότι όταν είχαν πάει στην Ελβετία τους έκανε εντύπωση που ο οδηγός του πούλμαν δεν κόρναρε ούτε μια φορά. Με ρώτησαν «Γιατί; Μήπως θεωρείτε το κορνάρισμα προσβλητικό;» Τους απάντησα πως εμείς κορνάρουμε για να «μαλώσουμε» τον άλλο οδηγό και φάνηκαν να το βρίσκουν αρκετά εξωτικό!!!

Μια πολύ δυνατή ανάμνηση που έχω από την Pune είναι όταν, μαζί με μερικές ακόμα δασκάλες , διαλέξαμε διαφορετικό δρόμο από τον κεντρικό που παίρνουμε συνήθως, και βρεθήκαμε σε μια φτωχογειτονιά. Όταν λέω φτωχογειτονιά, το εννοώ. Ο δρόμος ήταν πολύ στενός – με το ζόρι χώραγε ένα μηχανάκι και ένας πεζός – και οι παράγκες ήταν αραδιασμένες η μία δίπλα στην άλλη. Μικρές, πολύ μικρές παράγκες, που μερικές φορές τις ξεπερνούσαμε σε ύψος!

Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας ήταν ξυπόλυτοι και όλες οι δουλειές γίνονταν έξω στο δρόμο. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν τις εικόνες, πέραν του ότι κανείς μένει και άφωνος από όλο αυτό. Εκείνοι πάντως, μας χαιρετούσαν χαρωπά και έβαζαν και τα παιδάκια τους να μας χαιρετάνε. Μόνο μια μικρούλα με βραχιόλια στα ποδαράκια της και ένα καταπληκτικό φουστάνι είχε κρυφτεί κάτω από ένα κάρο και δεν έβγαινε. Τι γλυκούλα που ήτανε!

Γενικά, πάντως, οι Ινδοί είναι ένας χαλαρός και υπομονετικός λαός. Έχουν δε τόσο συνηθίσει την διαφορετικότητα των ξένων, που μας υπομένουν με μεγάλη επιτυχία. Συχνά, πλανόδιοι πωλητές έκαναν στην άκρη για να φωτογραφίσουν οι τουρίστες τους πάγκους τους ή σταματούσαν στο πεζοδρόμιο και περίμεναν να τραβήξουν οι τουρίστες τη φωτογραφία που ήθελαν, πριν οι ίδιοι συνεχίσουν την πορεία τους!

Πιστεύω ότι το επιστέγασμα αυτής της ευγένειας και της χαλαρότητας των Ινδών ήταν την ημέρα που είχα ραντεβού με φωτογράφο προκειμένου να κάνουμε μια φωτογράφιση σε μερικά αντιπροσωπευτικά σημεία της περιοχής. Το πρώτο σημείο που πήγαμε ήταν ένας αρχαίος ναός του Σίβα (Omkareshwar Mandir temple). Είχα αγωνία για το πώς θα το έπαιρναν οι ιερείς που ξαφνικά μια Ευρωπαία με μπουστάκι και κολάν θα έβγαζε φωτογραφίες στο ναό τους. Ο φωτογράφος με είχε διαβεβαιώσει ότι δεν θα είχαν πρόβλημα, αλλά όσο να ‘ναι είχα ένα μικρό άγχος.

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη φωτογράφιση και κάποια στιγμή έρχεται ο ένας ιερέας και κάτι τους λέει. «Ωχ», σκέφτομαι, «τι λέει;» ρωτάω. «Να πας λίγο πιο κει προκειμένου να είσαι στην ευθεία της πόρτας» μου απαντάει ο φωτογράφος! Άφωνη εγώ! Μετά από λίγο ήρθε ένας άλλος ιερέας για να μας πει ότι αν θέλαμε να βγάλουμε φωτογραφίες σ’ ένα υπέροχο δέντρο που υπάρχει μέσα στο ναό, τώρα ήταν η σωστή στιγμή γιατί ο ήλιος το φώτιζε από ψηλά χωρίς να έχει κατέβει ακόμα πιο χαμηλά, και θα πετυχαίναμε ένα όμορφο φως!

Μου άρεσε, επίσης, πολύ η διάθεση που έχουν να στολίζουν τα πάντα. Καταρχήν τα χρώματα που χρησιμοποιούν είναι έντονα και φωτεινά και κατά δεύτερον, η δημιουργικότητά τους δεν σταματάει πουθενά. Μπορεί το φορτηγό ή το λεωφορείο τους να είναι παλιό και ταλαιπωρημένο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα το στολίσουν με χρωματιστές γιρλάντες, που θυμίζουν χριστουγεννιάτικα στολίδια. Δεν είναι περίεργο στο δρόμο να δεις παλιά και ταλαιπωρημένα οχήματα τα οποία, όπως είναι στολισμένα, θυμίζουν γιορτή!

Στις βόλτες που έκανα συχνά σκεφτόμουν ότι η Ινδία δεν χαρακτηρίζεται εύκολα. Δεν μπορείς με άνεση να πεις «μου αρέσει» ή «δεν μου αρέσει». Τα συναισθήματα είναι αντικρουόμενα. Εκεί που πας να χαρείς, λυπάσαι κι εκεί που πας να λυπηθείς, χαίρεσαι.

Είναι σαν να βλέπεις τις δύο όψεις του νομίσματος στην ίδια μεριά. Εκεί δεν χρειάζεται να πας σε άλλη περιοχή για να δεις τη φτώχεια ή τα πλούτη. Είναι το ένα ακριβώς δίπλα στο άλλο. Περπατάς στο δρόμο και βλέπεις την απόλυτη φτώχεια, ενώ ακριβώς στον ίδιο δρόμο υπάρχει το ξενοδοχείο Marriott και το εμπορικό κέντρο Pavillion, που για να μπεις η ασφάλεια είναι αυστηρή σα να ήσουν στο αεροδρόμιο. Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει και να μεταφέρει κανείς τις εικόνες και τα συναισθήματα.

Στην πρώτη μου επίσκεψη στην Ινδία αυτά κατάφερα να αφομοιώσω, αυτά πρόλαβα να δω και να νιώσω. Έχω πολλά να επεξεργαστώ από αυτόν τον μήνα εντατικής πρακτικής και μελέτης. Όπως όλα τα μαθήματα, χρειάζεται χρόνος για να «χωνευτούν» πλήρως οι οδηγίες και οι πληροφορίες. Αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτή η επεξεργασία και αφομοίωση θα γίνει.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω τα λόγια του Prashant: «Χαρακτηρίζετε τη γιόγκα ως «πνευματικό ταξίδι», αλλά η γιόγκα είναι η διαδρομή «από εσάς σε εσάς». Αν πηγαίνετε ένα ταξίδι αυτό προϋποθέτει απόσταση και χρόνο. Αν πηγαίνετε από εσάς σε εσάς δεν υπάρχει απόσταση, μόνο χρόνος»!

Namaste!

Πηγή: www.naturanrg.grNatura nrg T. 103

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *