zisame-alliotiki-anixoi

Ζήσαμε μια άνοιξη αλλιώτικη από τις άλλες…

Αναρτήθηκε στις: Κατηγορίες: Life, Ψυχολογία

Ζήσαμε μια άνοιξη αλλιώτικη από τις άλλες… Αυτή η άνοιξη που μόλις πέρασε ήταν μοναδική!

Ήταν όλες οι εποχές μαζί! 

Είχε και καλοκαίρι, αλλά και χειμώνα και δεν της έλειπε και το φθινόπωρο. Πώς έγινε αυτό, σου έρχεται να ρωτήσεις και κυρίως γιατί έγινε; Ποιος είπε ότι το θέλαμε; [γιατί άραγε θα έπρεπε να είχαμε ερωτηθεί από τη ζωή για τα σχέδιά της, είναι φυσικά μια άλλη ερώτηση που ξαναέρχεται με επιτακτικό χαρακτήρα, αξιώνοντας να απαντηθεί…]

⇒ Της Ειρήνης Ρηγοπούλου, Phd,
Σύμβουλος επαγγελματιών & επιχειρηματιών στο χώρο του wellbeing & wellness

Όμως πώς στριμώχθηκαν και οι τέσσερις σε μια; Νέα καπρίτσια μιας εποχής που μέχρι τώρα θεωρούσαμε ότι «η κλιματική αλλαγή» είναι το θέμα με τον περισσότερο οικουμενικό χαρακτήρα ;

Ένας ιός, ίδιος αλλά και διαφορετικός από τους άλλους «κατάφερε» το ακατόρθωτο:

Μας «έφερε» ξαφνικά «υποχρεωτικές» διακοπές από υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, προληπτικού χαρακτήρα μεν, πλην όμως δεσμευτικού χαρακτήρα για πολλούς και ξαφνικά η έννοια «διακοπή» από την καθημερινή κανονικότητα έχασε από την ανεμελιά και τη χαρά, από την προσμονή και την διεκδίκηση. Τώρα οι καλοκαιρινές διακοπές θα κουβαλούν πάντα και κάτι από αυτή την περίεργη αίσθηση, θα είναι λιγότερο ηλιόλουστες…

Έφερε και κάτι από την θλίψη και το «κλείσιμο» [στα σπίτια, στον εαυτό, στην ύπαρξη και τα ερωτήματά της]. Γνωρίσματα που πιο πολύ σε φθινόπωρο μας πάνε, με τίποτε σε άνοιξη. Και αυτό το κλείσιμο του «υποχρεωτικού» αναστοχασμού, είναι που τον κάνει ακόμη πιο βαρύ από ότι συνήθως είναι…

Είναι και όλη αυτή τη αβεβαιότητα, η αίσθηση του πόσο μικρός και ανήμπορος είσαι, αλλά όχι μόνο εσύ, ο άνθρωπος ως είδος, ως ον… και ξαφνικά μπροστά στον «αόρατο εχθρό» εκείνου του μικροσκοπικού ιού που ούτε το όνομά του δεν μπορούσες στην αρχή να θυμάσαι. Βρίσκεσαι τώρα ήδη «ηττημένος» και ας μην έχεις προσωπικά νοσήσει, είσαι ηττημένος ως ανθρώπινο είδος και αυτό από μόνο του είναι θλίψη, θάνατος, χειμώνας βαρύς ..

Nαι αυτή η άνοιξη ήταν αλλιώτικη από τις άλλες που μέχρι τώρα είχες γνωρίσει και εκεί που τα τελευταία χρόνια σε ανησυχούσε που «δεν ζούμε πια τις εποχές που ζούσαμε παλιά», τώρα σε ανησυχεί που τις ζεις όλες μα ταυτόχρονα!

Δεν ξέρεις τι να ευχηθείς και τι να αναπολήσεις. Όμως έχω μια ιδέα: αφού για κάποιο λόγο όλες οι εποχές στριμώχνονται να χωρέσουν, πάρε την ευκαιρία: πρόσφερε στον εαυτό σου και τους αγαπημένους σου, εκείνη τη μικρή «παρένθεση» από την φρενήρη ζωή που έκανες μέχρι πριν λίγο. Εκτίμησε το κάθε λεπτό που είστε μαζί, που είστε υγιείς, που μπορείτε να ζείτε και να συ-ζείτε. Κάντε τις στιγμές αυτές, στιγμές φροντίδας και έκφρασης της αγάπης, και όχι γκρίνιας και αποσυντονισμού.

Αξιοποίησε τη θλίψη του αναστοχασμού, καθώς από αυτή περνά ο δρόμος για να δεις ποια είναι τα σκοτεινά θέματα που σε φοβίζουν, που σε αποσυντονίζουν προκειμένου να τα δεις και να τα κατανοήσεις. Μην την αποφύγεις αλλά και με την αντιμετωπίσεις με τον φοβικό τρόπο των ειδήσεων των τηλεοράσεων.

⇒ Σας ενδιαφέρει: Η πιο μεγάλη παύση

Μείνε και στην ευθραυστότητα και την ευαλωτότητα που οι μέρες αυτές κουβαλούν. Είναι εκείνη η χρήσιμη, άρα και ωραία αφορμή προκειμένου να (ξανά)μπει το μέτρο. Να ξαναβρούν τα πράγματα τη σωστή τους θέση και να σταθμίσουμε το κάθε τι της ζωής και του θανάτου από το μηδέν…

Μπορεί λοιπόν, αυτός ο «ιός» να μην είναι τίποτε άλλο παρά ένα συμπαντικό δώρο. Και ναι, κάθε τι που μας δίνεται έχει και το τίμημα του… έχει όμως και την αξία του.

Πηγή: www.naturanrg.grNatura Nrg #113

Δείτε επίσης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *